گنجینه احادیث

تعصّبوا الخلال الحمد من الحفظ للجار و الوفاء بالذّمام و الطّاعة للبرّ للخير و المعصية للكبر و تحلّوا بمكارم الخلال.

بر خصلتهای ستودنی پای فشارید با:حرمتداری همسایه، وفا به پیمان، دنباله روی نیکویی و دوری از تکبّر؛ و به خصلتهای نیکو خود را بیارایید.

تباروا إلى محامد الأفعال و فضائل الخلال و تنافسوا في صدق الأقوال و بذل الأموال.

بر کارهای پسندیده و نیکو پیشی گیرید و بر راستگویی و بخشش طمع ورزید.

تحرّ من أمرك ما يقوم به عذرك و تثبت به حجّتك و يفئ إليك برشدك.

در کار خویش بکوش آنچه عذر تو را پایدار و برهان تو را استوار نماید و تو را بر بالندگی خود بازگرداند.

خُذْ مِنْ أَمْرِكَ مَا يَقُومُ بِهِ عُذْرُكَ وَ تَثْبُتُ بِهِ حُجَّتُك

کار خویش را محکم نما آنچنان که عذر تو را پایدار و برهان تو را استوار سازد.

حياء يرتفع،و عورات تجتمع و أشبه شيىء بالجنون،الإصرار عليه هرم، و الإفاقة منه ندم،ثمرة حلاله الولد،إن عاش فتن،و إن مات حزن.

از آن حضرت دربارۀ جماع پرسیدند:فرمود: شرم برداشته می شود، و عورتها در هم می رود، به دیوانگی شبیه تر است، زیاده روی در آن پیری آور است و پس از آن پشیمانی آور.ثمرۀ حلال آن فرزندی است که اگر بماند، فتنه انگیز است و اگر بمیرد، حزن آور.

خَيْرُ اَلثَّنَاءِ مَا جَرَى عَلَى أَلْسِنَةِ اَلْأَبْرَار

بهترین ستایش آن است که نیکان گویند.

ذِلَّ فِي نَفْسِكَ وَ عِزَّ فِي دِينِكَ وَ صُنْ آخِرَتَكَ وَ اُبْذُلْ دُنْيَاك

فروتن باش و در دینت استوار، آخرت خود را نگاه دار و دنیایت را ببخش.

شَيْئَانِ لاَ يَعْرِفُ فَضْلَهُمَا إِلاَّ مَنْ فَقَدَهُمَا اَلشَّبَابُ وَ اَلْعَافِيَة

برتری دو چیز شناخته نشود مگر آنگاه که از کف روند:جوانی و عافیت.

كُنْ مِنَ اَلْكَرِيمِ عَلَى حَذَرٍ إِنْ أَهَنْتَهُ وَ مِنَ اَللَّئِيمِ إِنْ أَكْرَمْتَهُ وَ مِنَ اَلْحَلِيمِ إِنْ أَخْرَجْتَه

از بلند مرتبه بپرهیز اگر او را خوار کنی، و از فرومایه، اگر او را گرامی سازی؛ و از شکیبا، اگر او را به تنگ آوری.

كُنْ كَالنَّحْلَةِ إِذَا أَكَلَتْ أَكَلَتْ طَيِّبا وَ إِذَا وَضَعَتْ وَضَعَتْ طَيِّبا وَ إِذَا وَقَعَتْ عَلَى عُودٍ لَمْ تَكْسِرْه

همانند زنبور عسل باش، اگر بخورد، پاکیزه خورد، اگر بگذارد، پاکیزه گذارد و اگر بر شاخی نشیند، آن را نشکند.

لِكُلِّ حَسَنَةٍ ثَوَاب

هر نیکی، پاداش دارد.

لَنْ تُدْرِكَ اَلْكَمَالَ حَتَّى تَرْقَى عَنِ اَلنَّقْص

به بالندگی نرسی مگر آنگاه که از کاستی بگذری.