گنجینه احادیث

لَنْ يَسْتَطِيعَ أَحَدٌ أَنْ يَشْكُرَ اَلنِّعَمَ بِمِثْلِ اَلْإِنْعَامِ بِهَا

هیچ کس نمی تواند شکر نعمتها را مانند بخشش آن به دیگران بنماید.

الشّكر زيادة.

شکر، باعث فزونی است.

اَلنِّعْمَةُ مَوْصُولَةٌ بِالشُّكْرِ وَ اَلشُّكْرُ مَوْصُولٌ بِالْمَزِيدِ وَ هُمَا مَقْرُونَانِ فِي قَرْنٍ فَلَنْ يَنْقَطِعَ اَلْمَزِيدُ مِنَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ حَتَّى يَنْقَطِعَ اَلشُّكْرُ مِنَ اَلشَّاكِر

نعمت به شکر متّصل شده و شکر به فزونی، و این دو به یک رشته بسته شده اند.پس فزونی از طرف خداوند بریده نمی شود مگر آنگاه که شکر شکر کننده بریده شود.

اِغْتَنِمُوا اَلشُّكْرَ فَأَدْنَى نَفْعِهِ اَلزِّيَادَة

شکر را غنیمت شمارید؛ زیرا کمترین سود آن، فزونی است.

اُشْكُرْ تَزِد

شکر کن تا افزایش داده شوی.

أَحَقُّ اَلنَّاسِ بِزِيَادَةِ اَلنِّعْمَةِ أَشْكَرُهُمْ لِمَا أُعْطِيَ مِنْهَا

سزاوارترین مردم به فزونی نعمت، شکر گذارترین آنهاست به آنچه از نعمتها داده شده اند.

إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِي كُلِّ نِعْمَةٍ حَقّا مِنَ اَلشُّكْرِ فَمَنْ أَدَّاهُ زَادَهُ مِنْهَا وَ مَنْ قَصَّرَ عَنْهُ خَاطَرَ بِزَوَالِ نِعْمَتِه

همانا در هر نعمتی حقّ شکر و سپاس نهاده شده است؛ پس هر کس آن را ادا کند با آن نعمت را فزونی دهد و هر که کوتاهی کند نعمت را در معرض خطر نابودی قرار داده است.

آفَةُ اَلْعَامَّةِ اَلْعَالِمُ اَلْفَاجِر

آفت مردم، دانشمند فاسق است.

شَرُّ اَلْعِلْمِ مَا أَفْسَدْتَ بِهِ رَشَادَك

بدترین دانش آن است که رشد تو را تباه کند.

كَمْ مِنْ عَالِمٍ فَاجِرٍ وَ عَابِدٍ جَاهِلٍ فَاتَّقُوا اَلْفَاجِرَ مِنَ اَلْعُلَمَاءِ وَ اَلْجَاهِلَ مِنَ اَلْمُتَعَبِّدِين

چه بسا دانشمندی گناهکار و عابدی نادان است، پس از دانشمند گناهکار و عابد نادان بپرهیز.

مَا قَصَمَ ظَهْرِي إِلاَّ رَجُلاَنِ عَالِمٌ مُتَهَتِّكٌ وَ جَاهِلٌ مُتَنَسِّكٌ هَذَا يُنَفِّرُ عَنْ حَقِّهِ بِهَتْكِهِ وَ هَذَا يَدْعُو إِلَى بَاطِلِهِ بِنُسْكِه

نشکسته است پشت مرا مگر دو مرد:دانشمند بی آبرو و نادان اهل عبادت؛ این می رماند مردم را از حق خود به خاطر بی آبرویی اش، و این می خواند مردم را به باطل خود به خاطر عبادتش.

لَوْ أَنَّ أَهْلَ اَلْعِلْمِ حَمَلُوهُ بِحَقِّهِ لَأَحَبَّهُمُ اَللَّهُ وَ مَلاَئِكَتُهُ وَ لَكِنَّهُمْ حَمَلُوهُ لِطَلَبِ اَلدُّنْيَا فَمَقَتَهُمُ اَللَّهُ تَعَالَى وَ هَانُوا عَلَيْه

اگر اهل دانش به حق آن را دانش خود را نقل می کردند، قطعا خداوند و فرشتگان، آنها را دوست می داشتند؛ ولی آنها دانش خود را برای طلب دنیا نقل کردند، کردند پس خداوند متعال ایشان را منفور و خوار نموده است.