إِنَّمَا زَهَّدَ اَلنَّاسَ فِي طَلَبِ اَلْعِلْمِ كَثْرَةُ مَا يَرَوْنَ مِنْ قِلَّةِ مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِم
آنچه مردم را در طلب دانش بی رغبت کرده است، این است که زیاد می بینند اندکی کسی را که به آنچه می داند عمل کند.
کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
إِنَّمَا زَهَّدَ اَلنَّاسَ فِي طَلَبِ اَلْعِلْمِ كَثْرَةُ مَا يَرَوْنَ مِنْ قِلَّةِ مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِم
آنچه مردم را در طلب دانش بی رغبت کرده است، این است که زیاد می بینند اندکی کسی را که به آنچه می داند عمل کند.
إنّ رواة العلم كثير و رعاته قليل
بدرستی که راویان دانش بسیارند و رعایت کنندگان آن اندک.
اِعْقِلُوا اَلْخَبَرَ إِذَا سَمِعْتُمُوهُ عَقْلَ دِرَايَةٍ رآية لاَ عَقْلَ رِوَايَةٍ فَإِنَّ رُوَاةَ اَلْعِلْمِ كَثِيرٌ وَ رُعَاتَهُ قَلِيل
درک کنید خبر را هنگامی که می شنوید.درک فهمیدن؛ نه دانستن روایت و نقل کردن؛ زیرا راویان دانش بسیارند و رعایت کنندگان آن اندک.
من لم يتعاهد علمه في الخلأ فضحه في الملأ
کسی که بررسی نکند دانش خود را در خلوت، رسوا سازد او را در میان جمعیت.
أَوْلَى اَلْعِلْمِ بِكَ مَا لاَ يُتَقَبَّلُ اَلْعَمَلُ عَمَلُكَ إِلاَّ بِه
سزاوارترین دانش برای تو آن است که عمل جز به آن، پذیرفته نیست.
اَلْعِلْمُ عِلْمَانِ مَطْبُوعٌ وَ مَسْمُوعٌ وَ لاَ يَنْفَعُ اَلْمَطْبُوعُ إِذَا لَمْ يَكُ مَسْمُوع
دانش دو گونه است:دلپذیر و شنیده شده، و دلپذیرش مفید نیست زمانی که شنیده شده نباشد.
أَلْزَمُ اَلْعِلْمِ بِكَ لَكَ مَا دَلَّكَ عَلَى صَلاَحِ دِينِكَ وَ أَبَانَ لَكَ عَنْ فَسَادِه
ضروری ترین دانش برای تو آن است که تو را بر درستی دینت راهنمایی کند و برای تو نادرست آن را ظاهر نماید.
أَحْسَنُ اَلسُّمْعَةِ شُكْرٌ يُنْشَر
نیکوترین سمعه یعنی کاری که به جهت شنیدن دیگران انجام شود شکری است که پراکنده شود.
أَحَبُّ اَلنَّاسِ إِلَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ اَلْعَامِلُ فِيمَا أَنْعَمَ بِهِ عَلَيْهِ بِالشُّكْرِ وَ أَبْغَضُهُمْ إِلَيْهِ اَلْعَامِلُ فِي نِعَمِهِ بِكُفْرِهَا
محبوبترین مردم در پیشگاه خداوند کسی است که به آنچه از نعمتها به او داده شده شکر نماید و دشمن ترین آنها در پیشگاه او کسی است که در نعمتهای او ناسپاسی کند.
إِنْ أَتَاكُمُ اَللَّهُ بِنِعْمَةٍ فَاشْكُرُوا
اگر خداوند نعمتی به شما داد، او را شکر کنید.
إِذَا أُعْطِيتَ فَاشْكُر
هر گاه چیزی به تو عطا شد، پس شکر کن.
إِذَا أَنْعَمْتَ بِالنِّعْمَةِ فَقَدْ قَضَيْتَ شُكْرَهَا
هر گاه نعمتی را به دیگران انعام کنی، پس شکر آن را بجای آوردی.