گنجینه احادیث

وَرَعُ اَلْمُنَافِقِ لاَ يَظْهَرُ إِلاَّ عَلَى لِسَانِه

پارسایی دورو آشکار نمی شود مگر بر زبان او.

لاَ تَلْتَمِسِ اَلدُّنْيَا بِعَمَلِ اَلْآخِرَةِ وَ لاَ تُؤْثِرِ اَلْعَاجِلَةَ عَلَى اَلْآجِلَةِ فَإِنَّ ذَلِكَ شِيمَةُ اَلْمُنَافِقِينَ وَ سَجِيَّةُ اَلْمَارِقِين

با عمل آخرت در پی دنیا مباش و دنیا را بر آخرت بر مگزین، همانا این کار خوی دورویان و خصلت از دین بیرون رفته گان است.

لاَ تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو اَلْآخِرَةَ بِغَيْرِ عَمَلٍ وَ يُسَوِّفُ اَلتَّوْبَةَ بِطُولِ اَلْأَمَلِ يَقُولُ فِي اَلدُّنْيَا بِقَوْلِ اَلزَّاهِدِينَ وَ يَعْمَلُ فِيهَا بِعَمَلِ اَلرَّاغِبِين

مباش از کسانی که بدون عمل امید به آخرت دارند و به جهت آرزوهای طولانی، توبه را پس اندازند.در دنیا همچون بی رغبتان سخن گویند و همچون شیفتگان دنیا عمل کنند.

قال ع في وصف من ذمّه:يقول في الدّنيا بقول الزّاهدين و يعمل فيها بعمل الرّاغبين، يظهر شيمة المحسنين،و يبطن عمل المسيئين،يكره الموت لكثرة ذنوبه، و لا يتركها في حياته،يسلف الذّنب و يسوّف بالتّوبة،يحبّ الصّالحين و لا يعمل أعمالهم، و يبغض المسيئين و هو منهم يقول:لم أعمل فأتعنّى،بل أجلس فأتمنّى،يبادر دائبا ما يفنى،و يدع أبدا ما يبقى،يعجز عن شكر ما أوتى،و يبتغى الزّيادة فيما بقى يرشد غيره و يغوى نفسه،و ينهى النّاس بما لا ينتهى، و يأمرهم بما لا يأتي يتكلّف من النّاس ما لم يؤمر و يضيّع من نفسه ما هو أكثر،يأمر النّاس و لا تأتمر،و يحذّرهم و لا يحذر،يرجو ثواب ما لم يعمل،و يأمن عقاب جرم متيقّن،يستميل وجوه…

حضرت در وصف کسی که نکوهش می کرد فرمود: در دنیا همچون بی رغبتان سخن گوید و همچون شیفتگان عمل کند، خصلت نیکوکاران را آشکار می کند و در پنهان چون گنهکاران عمل می کند، مرگ را به جهت گناهان بسیارش ناخوش می دارد و آنها را در ایّام زندگی خود رها نمی کند، پیش می فرستد گناه را و پس اندازد توبه را، صالحان را دوست می دارد ولی همچون آنان عمل نمی کند، گناهکاران را دشمن می دارد ولی از آنان است، می گوید:چرا عمل کنم و رنج کشم، بلکه می نشینم و آرزو می کنم، پیشی می گیرد در کشیدن رنج آنچه نابود می شود و وامی گذارد همواره آنچه را باقی می ماند.از سپاس آنچه داده شده ناتوان است و زیادتی آنچه را باقی است می طلبد، دیگران را راه درست می نماید ولی نفس خود را گمراه می کند، مردم را نهی می کند از آنچه خود باز نمی ایستد و…

يَمْشُونَ اَلْخَفَاءَ وَ يَدُبُّونَ اَلضَّرَّاءَ قَوْلُهُمُ اَلدَّوَاءُ وَ فِعْلُهُمُ اَلدَّاءُ اَلْعَيَاءُ يَتَقَارَضُونَ اَلثَّنَاءَ وَ يَتَقَارَبُونَ اَلْجَزَاءَ يَتَوَصَّلُونَ إِلَى اَلطَّمَعِ بِالْيَأْسِ وَ يَقُولُونَ فَيُشَبِّهُونَ يُنَافِقُونَ فِي اَلْمَقَالِ وَ يَقُولُونَ فَيُوهِمُون

حضرت در وصف منافقان فرمود: در پنهانی راه می روند و در پس درختان پوشاننده حرکت می کنند.گفتارشان داروست و کردارشان دردی سخت، ستایش را به یکدیگر وام دهند و به پاداش نزدیک می شوند، با ناامیدی، به آزمندی پیوندند، و می گویند و آنگاه به شبهه اندازند، در گفتار دورویی کنند و می گویند سپس به شک اندازند.

اَلْخِيَانَةُ غَدْر

خیانت، بی وفایی است.

حَسَبُ اَلْخَلاَئِقِ اَلْوَفَاء

پیمانداری، ریشۀ خویها است.

دار الوفاء لا تخلوا من كريم،و لا يستقرّ بها لئيم

خانۀ وفا از بخشنده ای تهی نیست و پست را در آن جایی نیست.

فَازَ مَنْ تَجَلْبَبَ اَلْوَفَاءَ وَ اِدَّرَعَ اَلْأَمَانَة

کسی که پیمانداری را لباس و امانتداری را زره خود کرده است، رستگار گردد.

مَنْ كَانَ ذَا حِفَاظٍ وَ وَفَاءٍ لَمْ يَعْدِمْ حُسْنَ اَلْإِخَاء

کسی که به عهد وفادار و پیماندار است، نیکو برادری کردن را نابود نکرده است.

مَنْ أَحْسَنَ اَلْوَفَاءَ اِسْتَحَقَّ اَلاِصْطِفَاء

کسی که پیمانداری را نیکو گرداند، سزاوار برگزیدن است.

مَنْ وَرَدَ مَنَاهِلَ اَلْوَفَاءِ رَوِيَ مِنْ مَشَارِبِ اَلصَّفَاء

کسی که به سرچشمۀ پیمانداری وارد شود، از آب زلال سیراب شود.