يَا دُنْيَا يَا دُنْيَا إِلَيْكِ عَنِّي أَ بِي تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَيَّ تَشَوَّقْتِ لاَ حَانَ حِينُكِ غُرِّي غَيْرِي لاَ حَاجَةَ لِي فِيكِ قَدْ طَلَّقْتُكِ ثَلاَثا لاَ رَجْعَةَ لِي فِيهَا فَعَيْشُكِ قَصِيرٌ وَ خَطَرُكِ يَسِيرٌ وَ أَمْلُكِ حَقِيرٌ آهِ مِنْ قِلَّةِ اَلزَّادِ وَ طُولِ اَلطَّرِيقِ وَ بُعْدِ اَلسَّفَرِ وَ عِظَمِ اَلْمَوْرِد
ای دنیا، ای دنیا از من دور شو، آیا پیش من آمده و مشتاق من شده ای؟روزگار تو به من نزدیک نیست، غیر مرا فریب ده مرا به تو نیازی نیست، تو را سه مرتبه طلاق داده ام که دیگر رجوعی نیست پس زندگی تو کوتاه، و مقام تو اندک و آرزوی تو، کوچک است.آه از کمی توشه و درازی راه و دوری سفر و بزرگی جایی که باید وارد شد.
إِنَّ جِدَّ اَلدُّنْيَا هَزْلٌ وَ عِزَّهَا ذُلٌّ وَ عُلُوَّهَا سُفْل
بدرستی که تلاش دنیا بیهوده و عزّت آن، خواری و بلندی آن پستی است.
إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارُ خَبَالٍ وَ وَبَالٍ وَ زَوَالٍ وَ اِنْتِقَالٍ لاَ تُسَاوِي لَذَّاتُهَا تَنْغِيصَهَا وَ لاَ تَفِي سُعُودُهَا بِنُحُوسِهَا وَ لاَ يَقُومُ صُعُودُهَا بِهُبُوطِهَا
بدرستی که دنیا خانۀ زیان و سختی و از بین رفتن و جابجایی است.لذّتهای آن با کاستیهای آن برابر نیست و نیکبختی های آن، بدبختی های آن را جبران نمی کند و ترقّیات آن با تنزّلات آن برابری نکند.
إِنَّ اَلدُّنْيَا لَمُفْسِدَةُ اَلدِّينِ مُسْلِبَةُ اَلْيَقِينِ وَ إِنَّهَا لَرَأْسُ اَلْفِتَنِ وَ أَصْلُ اَلْمِحَن
بدرستی که دنیا تباه کنندۀ دین و زایل کنندۀ یقین است و دنیا آغاز فتنه ها و اساس رنجهاست.
إِنَّمَا مَثَلُ مَنْ خَيَّرَ خَبَرَ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ قَوْمٍ سَفْرٍ نَبَا بِهِمْ مَنْزِلٌ جَدِيبٌ فَأَمُّوا مَنْزِلا خَصِيبا وَ جَنَابا مَرِيعا فَاحْتَمَلُوا وَعْثَاءَ اَلطَّرِيقِ وَ خُشُونَةَ اَلسَّفَرِ وَ جُشُوبَةَ اَلمَطْعَمِ لِيَأْتُوا سَعَةَ دَارِهِمْ وَ مَحَلَّ قَرَارِهِم
بدرستی که مثل کسی که دنیا را برای نیکوکاری برگزیده، مانند قوم مسافری است که با منزل خشک و بی طراوت موافق نباشند پس عزم جایگاهی پرگیاه و فضایی پر علف کنند و مشقّت راه و درشتی سفر و سختی غذا را تحمّل کنند تا به خانۀ گشاده و جایگاه آرامش خود برسند.
جُودُ اَلدُّنْيَا فَنَاءٌ وَ رَاحَتُهَا عَنَاءٌ وَ سَلاَمَتُهَا عَطَبٌ وَ مَوَاهِبُهَا سَلَب
بخشش دنیا نابود شدنی و آسایش آن، رنج و سلامت آن، هلاکت و نعمتهای آن، زایل شدنی است.
حُلْوُ اَلدُّنْيَا صَبِرٌ وَ غِذَاؤُهَا سِمَامٌ وَ أَسْبَابُهَا رِمَام
شیرینی دنیا، تلخ و غذای آن، زهر و اسباب آن ریسمان پوشیده است.
خَطَرُ اَلدُّنْيَا يَسِيرٌ وَ حَاصِلُهَا حَقِيرٌ وَ بَهْجَتُهَا زُورٌ وَ مَوَاهِبُهَا غُرُور
مرتبۀ دنیا اندک و ثمرۀ آن ناچیز و شادمانی آن باطل و نعمتهای آن فریب است.
دَارُ اَلْفَنَاءِ مَقِيلُ اَلْعَاصِينَ وَ مَحَلُّ اَلْأَشْقِيَاءِ وَ اَلْمُتَعَدِّينَ اَلْمُعْتَدِّين
خانۀ فنا دنیا خوابگاه گنهکاران و جایگاه بدبختان و تجاوز کنندگان است.
صِحَّةُ اَلدُّنْيَا أَسْقَامٌ وَ لَذَّاتُهَا آلاَم
سلامتی دنیا، بیماریها و لذّتهای آن، دردها است.
كَثْرَةُ اَلدُّنْيَا قِلَّةٌ وَ عِزُّهَا ذِلَّةٌ وَ زَخَارِفُهَا مَضِلَّةٌ وَ مَوَاهِبُهَا فِتْنَة
زیادی دنیا، کمی و عزّت آن، ذلّت و زینتهای آن، گمراهی و نعمتهای آن، فتنه است.
مَثَلُ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ اَلْحَيَّةِ لَيِّنٌ مَسُّهَا وَ اَلسَّمُّ اَلْقَاتِلُ فِي جَوْفِهَا يَهْوِي إِلَيْهَا اَلْغِرُّ اَلْجَاهِلُ وَ يَحْذَرُهَا اَللَّبِيبُ اَلْعَاقِلُ ذُو اَللُّب
مثل دنیا همانند مار است که نرم است هنگام دست زدن ولی زهر کشنده در درون دارد.نادان فریب خورده، به آن میل کند و خردمند زیرک از آن بپرهیزد.
