لَقَدْ كَاشَفَتْكُمُ اَلدُّنْيَا اَلْغِطَاءَ وَ آذَنَتْكُمْ أَذِنَتْكُمْ عَلَى سَوَاء
هر آینه دنیا پردۀ بی خبری شما را بالا زده است و به تمامی شما یکسان اعلام نموده است.
کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
لَقَدْ كَاشَفَتْكُمُ اَلدُّنْيَا اَلْغِطَاءَ وَ آذَنَتْكُمْ أَذِنَتْكُمْ عَلَى سَوَاء
هر آینه دنیا پردۀ بی خبری شما را بالا زده است و به تمامی شما یکسان اعلام نموده است.
مَنْ عَطَفَ عَلَيْهِ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ أَدَّبَاهُ وَ أَبْلَيَاهُ وَ إِلَى اَلْمَنَايَا أَدْنَيَاه
کسی که بر او روز و شب بگذرد او را ادب نماید و پیر گرداند و او را به مرگ نزدیک گرداند.
مَا لَكُمْ مَا بَالُكُمْ تُؤَمِّلُونَ مَا لاَ تُدْرِكُونَهُ وَ تَجْمَعُونَ مَا لاَ تَأْكُلُونَهُ وَ تَبْنُونَ مَا لاَ تَسْكُنُونَه
چرا شما آرزو می کنید چیزی را که در نمی یابید و جمع می کنید چیزی را که نمی خورید و بنا می کنید آنچه را در آن ساکن نمی شوید؟
اَلدُّنْيَا فَانِيَة
دنیا، نابود شدنی است.
اَلْعَيْشُ يَحْلُو وَ يَمُر
زندگی، شیرین و تلخ می شود.
اَلدُّنْيَا كَيَوْمٍ مَضَى وَ شَهْرٍ اِنْقَضَى
دنیا مانند یک روز گذشته و یک ماهی است که بسر می آید.
اَلدُّنْيَا مُنْتَقِلَةٌ فَانِيَةٌ إِنْ بَقِيَتْ لَكَ لَمْ تَبْقَ لَهَا
دنیا از شخصی به دیگری منتقل، و نابود می شود، اگر برای تو باقی بماند تو از برای آن پایدار نخواهی ماند.
أَوْقَاتُ اَلدُّنْيَا وَ إِنْ طَالَتْ قَصِيرَةٌ وَ اَلْمُتْعَةُ بِهَا وَ إِنْ كَثُرَتْ يَسِيرَة
زمان دنیا اگر چه طولانی باشد، کوتاه است، و برخورداری به آن اگر چه بسیار باشد اندک است.
أَقْبِلُوا عَلَى مَنْ أَقْبَلَتْ عَلَيْهِ اَلدُّنْيَا فَإِنَّهُ أَجْدَرُ بِالْغِنَى
به کسی رو آورید که دنیا به او روی آورده است؛ پس همانا او به توانگری سزاوارتر است.
إِنَّ لِلَّهِ سُبْحَانَهُ مَلَكا يُنَادِي فِي كُلِّ يَوْمٍ يَا أَهْلَ اَلدُّنْيَا لِدُوا لِلْمَوْتِ وَ اِبْنُوا لِلْخَرَابِ وَ اِجْمَعُوا لِلذَّهَاب
بدرستی که خداوند را فرشته ای است که هر روز فریاد می کند:ای مردم دنیا، بزایید برای مردن، و بسازید برای ویران شدن و جمع کنید برای از بین رفتن.
إِنَّمَا خُلِقْتُمْ لِلْبَقَاءِ لاَ لِلْفَنَاءِ وَ إِنَّكُمْ فِي دَارِ بُلْغَةٍ وَ مَنْزِلِ قُلْعَة
شما برای سرای جاوید آفریده شده اید نه برای نابود شدن، و شما در خانه ای هستید که باید به لذّت آن بسنده کرد و جایگاه عاریه است.
إِذَا كَانَ اَلْبَقَاءُ لاَ يُوجَدُ فَالنَّعِيمُ زَائِل
هر گاه ماندگاری یافت نشود، پس نعمتها نیز زایل شدنی است.