هو بالقول مدلّ و من العمل مقلّ و على النّاس طاعن و لنفسه مداهن،هو في مهلة من اللّه يهوي مع الغافلين و يغدوا مع المذنبين بلا سبيل قاصد و لا إمام قائد و لا علم مبين و لا دين متين هو يخشى الموت و لا يخاف الفوت
دربارۀ کسی که او را نکوهش می کرد، فرمود: او در سخن گفتن راهنماست و در عمل، نادار.به مردم طعنه می زند، ولی بر خویش خدعه می نماید.او را خداوند فرصتی داده است، سقوط می کند با بیخبران و صبح می کند با گنهکاران، بدون راهی راست و بدون امامی جلودار و بدون دانشی روشن و بدون دینی استوار.او از مرگ می ترسد ولی از گذشتن نمی ترسد.
سَبَبُ اَلْخَشْيَةِ اَلْعِلْم
علّت ترس، دانایی است.
وَ اَللَّهِ مَا مَنَعَ اَلْأَمْنَ أَهْلَهُ وَ أَزَاحَ اَلْحَقَّ عَنْ مُسْتَحِقِّهِ إِلاَّ كُلُّ كَافِرٍ جَاحِدٍ وَ مُنَافِقٍ مُلْحِد
به خدا سوگند جز کافر انکار کننده و منافق بی دین، ایمنی را از اهلش منع نکرده و حق را از مستحق آن زایل ننموده است.
بَادِرُوا اَلْعَمَلَ وَ أَكْذِبُوا اَلْأَمَلَ وَ لاَحِظُوا اَلْأَجَل
بر عمل پیشی گیرید و آرزو را دروغ پندارید و هنگام مرگ را به یاد آورید.
وَ اَلَّذِي فَلَقَ اَلْحَبَّةَ وَ بَرَأَ اَلنَّسَمَةَ مَا أَسْلَمُوا وَ لَكِنِ اِسْتَسْلَمُوا وَ أَسَرُّوا اَلْكُفْرَ فَلَمَّا وَجَدُوا أَعْوَانا عَلَيْهِ أَعْلَنُوا مَا كَانُوا أَسَرُّوا وَ أَظْهَرُوا مَا كَانُوا أَبْطَنُوا
سوگند به آن که دانه را شکافت و بنده را آفرید که آنها اسلام نیاوردند، و لکن عقب نشستند و کفر را پنهان داشتند.و چون یاورانی یافتند، آنچه را پنهان نموده بودند، آشکار کردند و آنچه را مخفی کرده بودند، ظاهر کردند.
غَايَةُ اَلْمَعْرِفَةِ اَلْخَشْيَة
نهایت شناخت، ترس است.
نِعْمَ عَوْنُ اَلدُّعَاءِ اَلْخُشُوع
فروتنی، بهترین مددکار دعاست.
بَادِرُوا بِالْعَمَلِ عُمْرا نَاكِسا
با عمل نمودن، پیشی گیرید«پیش از آن که»عمر به سراشیبی افتد.
لاَ يَحْتَسِبُ رَزِيَّة وَ لاَ يَخْشَعُ تَقِيَّة . لاَ يَعْرِفُ بَابَ اَلْهُدَى فَيَتَّبِعَهُ وَ لاَ بَابَ اَلرَّدَى فَيَصُدَّ عَنْه
دربارۀ کسی که او را نکوهش می کرده، فرمود: احتمال هیچ مصیبتی را نمی دهد و به جهت پرهیزگاری، فروتنی نمی کند.نه باب هدایت را می شناسد تا آن را پیروی کند و نه باب هلاکت را تا از آن دوری نماید.
غَايَةُ اَلْعِلْمِ اَلْخَوْفُ مِنَ اَللَّهِ سُبْحَانَه
نهایت دانایی، ترس از خداوند سبحان است.
بَادِرُوا بِالْعَمَلِ مَرَضا حَابِسا وَ مَوْتا خَالِسا
عمل را بر بیماری حبس کننده و مرگ رباینده، پیش اندازید.
غَايَةُ اَلدِّينِ اَلْإِيمَان
ایمان، فرجام و نهایت دین است.
