كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ بِالْمَدِينَةِ فَذَكَرُوا اَلْجُودَ فَأَكْثَرُوا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهَا يُكَنَّى أَبَا دُلَيْنٍ إِنَّ جَعْفَراً وَ إِنَّهُ لَوْ لاَ أَنَّهُ ضَمَّ يَدَهُ فَقَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع تُجَالِسُ أَهْلَ اَلْمَدِينَةِ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ ع فَمَا حُدِّثْتَ بَلِّغْنِي فَقَصَصْتُ عَلَيْهِ اَلْحَدِيثَ فَقَالَ ع وَيْحَ أَبَا دُلَيْنٍ إِنَّمَا مَثَلُهُ مَثَلُ اَلرِّيشَةِ تَمُرُّ بِهَا اَلرِّيحُ فَتُطَيِّرُهَا ثُمَّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص كُلُّ مَعْرُوفٍ صَدَقَةٌ وَ أَفْضَلُ اَلصَّدَقَةِ صَدَقَةٌ عَنْ ظَهْرِ غِنًى وَ اِبْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ وَ اَلْيَدُ اَلْعُلْيَا خَيْرٌ…
عبد الاعلی گفت: در مدینه در محفلی بودم که در باره بخشندگی سخن به میان آوردند و سخن بسیار گفتند. مردی که کنیه اش ابا دکین بود گفت: همانا بخشنده، امام جعفر علیه السلام است و اگر او نبود. . . -دستش را بست-. پس از چندی امام صادق علیه السلام به من فرمود: با مردمان مدینه همنشین می شوی؟ عرض کردم: آری. امام علیه السلام فرمود: پس هر سخنی را که شنیده ای برایم بگو. آنگاه من آن ماجرا را برایش بازگو کردم. امام علیه السلام فرمود: وای بر ابا دکین. مثل او همچون مثل پری باشد که بادی بر آن گذرد و آن را به پرواز درآورد. آنگاه فرمود: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر نیکی، صدقه باشد و برترین صدقه، صدقه دادن از سر توانگری و نکاستن از نیازهای خویش است و صدقه دادن را از خانواده خودت آغاز نما و دست بالایی…