امام جعفر صادق (علیه السلام)
تُعْرَضُ اَلْأَعْمَالُ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص أَعْمَالُ اَلْعِبَادِ كُلَّ صَبَاحٍ أَبْرَارُهَا وَ فُجَّارُهَا فَاحْذَرُوهَا وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى اِعْمَلُوا فَسَيَرَى اَللّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ َ سَكَتَ.
ابو بصیر گوید امام صادق علیه السلام فرمود: در هر بامداد کردار بندگان نیکوکار و فاسق بر رسول خدا صلی الله علیه و آله عرضه می شود، پس بر حذر باشید(از کردار ناشایست)و همین است معنی قول خدای تعالی(105-سوره 9)«در عمل کوشید که خدا و رسولش کردار شما را میبینند»و ساکت شد.
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اِعْمَلُوا فَسَيَرَى اَللّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ اَلْمُؤْمِنُون قَالَ هُمُ اَلْأَئِمَّةُ .
یعقوب بن شعیب گوید: از امام صادق علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل(105-سوره 9) «در کار باشید که خدا و پیغمبر و مومنین کردار شما را می بینند»پرسیدم، فرمود: مومنین ایمه هستند.
مَا لَكُمْ تَسُوءُونَ رَسُولَ اَللَّهِ ص فَقَالَ رَجُلٌ كَيْفَ نَسُوؤُهُ فَقَالَ أَ مَا تَعْلَمُونَ أَنَّ أَعْمَالَكُمْ تُعْرَضُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَى فِيهَا مَعْصِيَةً سَاءَهُ ذَلِكَ فَلاَ تَسُوءُوا رَسُولَ اَللَّهِ وَ سُرُّوهُ .
سماعه گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که میفرمود: شما را چه می شود که پیغمبر صلی الله علیه و آله را ناخوش و اندوهگین میکنید؟ مردی گفت: ما او را ناخوش میکنیم؟ فرمود: مگر نمیدانید که اعمال شما بر آن حضرت عرضه می شود و چون گناهی در آن بیند، اندوهگینش میکند؟ پس نسبت بپیغمبر بدی نکنید و او را(با عبادات و طاعات خویش)مسرور سازید.
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اَللّهُ ثُمَّ اِسْتَقامُوا فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع اِسْتَقَامُوا عَلَى اَلْأَئِمَّةِ وَاحِدٍ بَعْدَ وَاحِدٍ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ اَلْمَلائِكَةُ أَلاّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ اَلَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ .
محمد بن مسلم گوید: از امام صادق علیه السلام در باره قول خدای عز و جل پرسیدم(30 سوره 41) «کسانی که گفتند: پروردگار ما خداست و سپس استوار شدند»فرمود: یعنی بر امامان یکی پس از دیگری استوار بماندند«فرشتگان بر ایشان نازل شوند که بیم مدارید و اندوهگین مباشید و ببهشتی که بآن وعده مییافتید، شادمان باشید».
يَا خَيْثَمَةُ نَحْنُ شَجَرَةُ اَلنُّبُوَّةِ وَ بَيْتُ اَلرَّحْمَةِ وَ مَفَاتِيحُ اَلْحِكْمَةِ وَ مَعْدِنُ اَلْعِلْمِ وَ مَوْضِعُ اَلرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ مَوْضِعُ سِرِّ اَللَّهِ وَ نَحْنُ وَدِيعَةُ اَللَّهِ فِي عِبَادِهِ وَ نَحْنُ حَرَمُ اَللَّهِ اَلْأَكْبَرُ وَ نَحْنُ ذِمَّةُ اَللَّهِ وَ نَحْنُ عَهْدُ اَللَّهِ فَمَنْ وَفَى بِعَهْدِنَا فَقَدْ وَفَى بِعَهْدِ اَللَّهِ وَ مَنْ خَفَرَهَا فَقَدْ خَفَرَ ذِمَّةَ اَللَّهِ وَ عَهْدَهُ .
خیثمه گوید: امام صادق علیه السلام بمن فرمود: ای خیثمه، ما درخت نبوت و خانه رحمت و کلید حکمت و کانون دانش و محل رسالت و آمد و شدگاه فرشتگان و محل راز خداییم، ما هستیم امانت خدا در میان بندگانش و ما هستیم حرم بزرگ خدا(پس رعایت و احترام ما از کعبه بیشتر است)ما هستیم امان خدا، ما هستیم پیمان خدا، هر که بپیمان ما وفا کند بپیمان خدا وفا کرده و هر که با ما پیمان شکنی کند پیمان و عهد خدا را شکسته است.
إِنَّ عَلِيّاً ع كَانَ عَالِماً وَ اَلْعِلْمُ يُتَوَارَثُ وَ لَنْ يَهْلِكَ عَالِمٌ إِلاَّ بَقِيَ مِنْ بَعْدِهِ مَنْ يَعْلَمُ عِلْمَهُ أَوْ مَا شَاءَ اَللَّهُ .
امام صادق علیه السلام فرمود: علی علیه السلام عالم بود و علم بارث منتقل می شود و هرگز عالمی نمیرد جز اینکه پس از او کسی باشد که علم او را بداند یا آنچه را خدا خواهد(کمتر یا بیشتر از علم عالم سابق بداند).
إِنَّ فِي عَلِيٍّ ع سُنَّةَ أَلْفِ نَبِيٍّ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ إِنَّ اَلْعِلْمَ اَلَّذِي نَزَلَ مَعَ آدَمَ ع لَمْ يُرْفَعْ وَ مَا مَاتَ عَالِمٌ فَذَهَبَ عِلْمُهُ وَ اَلْعِلْمُ يُتَوَارَثُ.
امام صادق علیه السلام میفرمود: در علی علیه السلام سنت هزار پیغمبر بود(چنانچه پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود هر که خواهد علم آدم و عبادت نوح و خلت ابراهیم و سطوت موسی و زهد عیسی را به بیند بعلی بن ابی طالب نظر کند)و علمی که با آدم علیه السلام فرود آمد، بالا نرفت و عالمی نمیرد که علمش از میان برود و علم بارث منتقل می شود.
إِنَّ اَلْعِلْمَ اَلَّذِي نَزَلَ مَعَ آدَمَ ع لَمْ يُرْفَعْ وَ مَا مَاتَ عَالِمٌ إِلاَّ وَ قَدْ وَرَّثَ عِلْمَهُ إِنَّ اَلْأَرْضَ لاَ تَبْقَى بِغَيْرِ عَالِمٍ .
امام صادق میفرمود همانا علمی که با آدم علیه السلام فرود آمد، بالا نرفت و عالمی نمیرد، جز اینکه علمش بارث رسد، همانا زمین بدون عالم باقی نمیماند.
إِنَّ سُلَيْمَانَ وَرِثَ دَاوُدَ وَ إِنَّ مُحَمَّداً وَرِثَ سُلَيْمَانَ وَ إِنَّا وَرِثْنَا مُحَمَّداً وَ إِنَّ عِنْدَنَا عِلْمَ اَلتَّوْرَاةِ وَ اَلْإِنْجِيلِ وَ اَلزَّبُورِ وَ تِبْيَانَ مَا فِي اَلْأَلْوَاحِ قَالَ قُلْتُ إِنَّ هَذَا لَهُوَ اَلْعِلْمُ قَالَ لَيْسَ هَذَا هُوَ اَلْعِلْمَ إِنَّ اَلْعِلْمَ اَلَّذِي يَحْدُثُ يَوْماً بَعْدَ يَوْمٍ وَ سَاعَةً بَعْدَ سَاعَةٍ .
مفضل بن عمر گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: همانا سلیمان از داود ارث برد و محمد از سلیمان ارث برد و ما از محمد ارث بریم. علم تورات و انجیل و بیان آنچه در الواح(جناب موسی علیه السلام) بود نزد ماست. عرضکردم: علم کامل همین است؟ فرمود: این علم کامل نیست، همانا علم کامل آنست که روز بروز ساعت بساعت پدید می آید.
كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع وَ عِنْدَهُ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع إِنَّ دَاوُدَ وَرِثَ عِلْمَ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ إِنَّ سُلَيْمَانَ وَرِثَ دَاوُدَ وَ إِنَّ مُحَمَّداً ص وَرِثَ سُلَيْمَانَ وَ إِنَّا وَرِثْنَا مُحَمَّداً ص وَ إِنَّ عِنْدَنَا صُحُفَ إِبْرَاهِيمَ وَ أَلْوَاحَ مُوسَى فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ اَلْعِلْمُ فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لَيْسَ هَذَا هُوَ اَلْعِلْمَ إِنَّمَا اَلْعِلْمُ مَا يَحْدُثُ بِاللَّيْلِ وَ اَلنَّهَارِ يَوْماً بِيَوْمٍ وَ سَاعَةً بِسَاعَةٍ .
ضریس کناسی گوید: من خدمت امام صادق علیه السلام بودم و ابو بصیر هم نزد آن حضرت بود امام صادق علیه السلام فرمود: داود علم پیغمبران را بارث برد و سلیمان از داود ارث برد و محمد صلی الله علیه و آله از سلیمان ارث برد و ما از محمد صلی الله علیه و آله ارث بریم و صحف ابراهیم و الواح موسی علیهما السلام نزد ما است، ابو بصیر گفت: علم کامل همین است فرمود: ای ابا محمد، علم کامل این نیست. علم کامل آنست که در هر شب و هر روز، و ساعت بساعت پدید آید.
قَالَ لِي يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يُعْطِ اَلْأَنْبِيَاءَ شَيْئاً إِلاَّ وَ قَدْ أَعْطَاهُ مُحَمَّداً ص قَالَ وَ قَدْ أَعْطَى مُحَمَّداً جَمِيعَ مَا أَعْطَى اَلْأَنْبِيَاءَ وَ عِنْدَنَا اَلصُّحُفُ اَلَّتِي قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى ُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ هِيَ اَلْأَلْوَاحُ قَالَ نَعَمْ .
ابو بصیر گوید: امام صادق علیه السلام بمن فرمود: ای ابا محمد خدای عز و جل چیزی بپیغمبران عطا نفرمود، جز آنکه آن را بمحمد صلی الله علیه و آله عطا کرد و همه آنچه را بپیغمبران داد، بمحمد هم عطا فرمود و آن صحفی که خدای عز و جل(19 سوره 87)فرماید« / صحف ابراهیم و موسی / »نزد ماست، عرضکردم: آن صحف همان الواحست؟ فرمود: بلی.
أَنَّهُ سَأَلَهُ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي اَلزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ اَلذِّكْرِ َا اَلزَّبُورُ وَ مَا اَلذِّكْرُ قَالَ اَلذِّكْرُ عِنْدَ اَللَّهِ وَ اَلزَّبُورُ اَلَّذِي أُنْزِلَ عَلَى دَاوُدَ وَ كُلُّ كِتَابٍ نَزَلَ فَهُوَ عِنْدَ أَهْلِ اَلْعِلْمِ وَ نَحْنُ هُمْ .
ابن سنان از امام صادق علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل(105 سوره 21)«ما در کتاب زبور پس از ذکر نوشتیم»پرسید، زبور چیست و ذکر کدامست؟ فرمود: ذکر نزد خداست(لوح محفوظ)و زبور آنست که بر داود نازل شد و هر کتابی که نازل گشته است نزد اهل علمست و ما هستیم اهل علم.
