لَمَّا حَضَرَتِ اَلْحَسَنَ ع اَلْوَفَاةُ بَكَى فَقِيلَ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ تَبْكِي وَ مَكَانُكَ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ ص اَلَّذِي أَنْتَ بِهِ وَ قَدْ قَالَ فِيكَ مَا قَالَ وَ قَدْ حَجَجْتَ عِشْرِينَ حَجَّةً مَاشِياً وَ قَدْ قَاسَمْتَ مَالَكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ حَتَّى اَلنَّعْلَ بِالنَّعْلِ فَقَالَ إِنَّمَا أَبْكِي لِخَصْلَتَيْنِ لِهَوْلِ اَلْمُطَّلَعِ وَ فِرَاقِ اَلْأَحِبَّةِ .
امام باقر علیه السلام می فرمود: چون وفات امام حسن علیه السلام در رسید، گریه کرد، باو عرض شد، پسر پیغمبر گریه میکنی: در صورتی که نزد رسول خدا چنان مقامی داری؟ و پیغمبر در باره تو چنین و چنان فرموده، و بیست بار پیاده بحج رفته ای، و سه بار تمام داراییت را نصف کرده یی حتی کفشت را(و در راه خدا بفقرا داده یی). فرمود: من تنها برای دو مطلب میگریم: بیم موقف(حساب روز قیامت یا از بیم خدا)و از جدایی دوستان.