مَنْ أَكَلَ اَلطِّينَ فَإِنَّهُ يَقَعُ اَلْحِكَّةُ فِي جَسَدِهِ وَ اَلْبَوَاسِيرُ وَ يهج يُهَيِّجُ عَلَيْهِ اَلسُّوءَ وَ يَذْهَبُ بِالْقُوَّةِ مِنْ سَاقَيْهِ وَ قَدَمَيْهِ وَ مَا نَقَصَ مِنْ عَمَلِهِ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ صِحَّتِهِ وَ قَبْلَ أَنْ يَأْكُلَهُ حُوسِبَ عَلَيْهِ وَ عُذِّبَ بِهِ.
هر که گل بخورد(مگر تربت امام حسین علیه السلام) تنش به خارش افتد و دچار بواسیر شود و دستخوش خیال های فاسد گردد و نیروی ساق و پاهایش رو به کاستی نهد و آن کارهایی را پیش از خوردن گل و در حال تندرستی انجام می داده و پس از خوردن گل از او کاسته شده حساب کنند و بر آن عذابش نمایند.