قال الحسین بن علی بن أبی طالب علیهما السّلام لأصحابه قبل أن قتل بلیلة واحدة: إنّ رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله و سلّم قال لی: یا بنی! إنّک ستساق إلی العراق، و تنزل فی أرض یقال لها: عموراء و کربلاء، و إنّک تشهد بها، و یستشهد معک جماعة، و قد قرب ما عهد إلی رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله و سلّم، و إنّی راحل إلیه غدا، فمن أحبّ منکم الانصراف، فلینصرف فی هذه اللیلة، فإنّی قد أذنت له، و هو منّی فی حلّ، و أکد فیما قاله تأکیدا بلیغا، فلم یرضوا، و قالوا: و اللّه ما نفارقک أبدا، حتّی نرد موردک، فلمّا رأی ذلک، قال: فأبشروا بالجنّة، فو اللّه إنّما نمکث ما شاء اللّه تعالی بعد ما یجری علینا، ثمّ أخرجنا…
حضرت امام حسین علیه السّلام یک شب پیش از آنکه شهید شود با اصحاب خود خطاب کرده فرمود که: روزی رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم با من گفت که: ای فرزند من! زود باشد که برسانند تو را به سوی عراق و فرود آورند تو را به زمینی که آن را «عمورا» و «کربلا» گویند و تو در آن زمین شهید شوی و جماعتی با تو شهید شوند، و به تحقیق که نزدیک شده است آن عهدی که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم با من کرده و من فردا راحل و رونده ام به نزد آن حضرت، پس هر کس از شما برگشتن را دوست می دارد می باید که در همین شب برگردد که من او را اذن برگشتن دادم و او از من به حلّ است و درین باب آن جناب مبالغه و تأکید تمام نمود، ایشان راضی به برگشتن نشدند و گفتند: به خدا قسم که تو را وانمی گذاریم و از تو هرگز جدا نمی شویم تا…