كَانَ لِعَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع نَاقَةٌ حَجَّ عَلَيْهَا اِثْنَتَيْنِ وَ عِشْرِينَ حَجَّةً مَا قَرَعَهَا قَرْعَةً قَطُّ قَالَ فَجَاءَتْ بَعْدَ مَوْتِهِ وَ مَا شَعَرْنَا بِهَا إِلاَّ وَ قَدْ جَاءَنِي بَعْضُ خَدَمِنَا أَوْ بَعْضُ اَلْمَوَالِي فَقَالَ إِنَّ اَلنَّاقَةَ قَدْ خَرَجَتْ فَأَتَتْ قَبْرَ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ فَانْبَرَكَتْ عَلَيْهِ فَدَلَكَتْ بِجِرَانِهَا اَلْقَبْرَ وَ هِيَ تَرْغُو فَقُلْتُ أَدْرِكُوهَا أَدْرِكُوهَا وَ جِيئُونِي بِهَا قَبْلَ أَنْ يَعْلَمُوا بِهَا أَوْ يَرَوْهَا قَالَ وَ مَا كَانَتْ رَأَتِ اَلْقَبْرَ قَطُّ .
زراره گوید: شنیدم امام باقر علیه السلام میفرمود: علی بن الحسین علیهما السلام ماده شتری داشت که 22 سفر بر او بحج رفته بود و یک تازیانه باو نزده بود، پس از وفات آن حضرت، ما بی خبر بودیم که ناگاه یکی از خدمتگزاران یا غلامان آمد و گفت: ماده شتر از خانه بیرون رفته و بر سر قبر علی بن الحسین زانو زده، گردنش را بقبر میمالد و مینالد، با وجود آنکه هنوز قبر را ندیده بود، من گفتم: خود را باو رسانید، خود را باو رسانید، و پیش از آنکه مردم او را ببینند و آگاه شوند نزد منش آرید.