امام حسین (علیه السلام)
قَالَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنْ طَلَبَ رِضَى اَللَّهِ بِسَخَطِ اَلنَّاسِ كَفَاهُ اَللَّهُ أُمُورَ اَلنَّاسِ وَ مَنْ طَلَبَ رِضَا اَلنَّاسِ بِسَخَطِ اَللَّهِ وَكَلَهُ اَللَّهُ إِلَى اَلنَّاسِ.
امام حسین علیه السّلام فرمود:هر کس رضایت خدا را به ناخشنودی مردم بخواهد، خداوند او را از مردم بی نیاز می کند، و هر کس رضایت مردم را به ناخشنودی خدا بخواهد، خداوند او را به مردم وامی گذارد.
«أَنَا الضَّامِنُ لِمَنْ لَمْ يَهْجُسْ فِي قَلْبِهِ إِلَّا الرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَهُ»
کسی که در دلش هوایی جز خشنودی "خدا" خطور نکند، من ضمانت می کنم که خداوند دعایش را مستجاب کند!
عبادَاللَّه! اتّقوا اللَّه و کونوا فی الدّنیا علی حذر. فانّ الدّنیا لو بقیت علی أحد او بقی علیها أحدٌ، لکانت الانبیاء أحقّ بالبقاء و أولی بالرّضا وَ أرْضی بالقضاء، غیرُ أنّ اللَّه خلق الدّنیا للفناء، فجدیدُها بالٌ و نعیمها مضمحلّ...انّ اللَّه تعالی خلق الدنیا فجعلها دارَ فناء و زوال، متصرّفةً بأهلها حالًا بعد حال فالمغرور من غرَّتُهُ
بندگان خدا از خدا بترسید و در دنیا با احتیاط رفتار کنید. اگر بنا بود همۀدنیا به یک نفر داده شود یا فردی برای همیشه در دنیا بماند، پیامبران برای بقا سزاوارتر، و جلب خشنودی آنان بهتر، و چنین حکمی خوشایندتر بود؛ ولی هرگز؛ زیرا خداوند، فرجام دنیا را نابود شدن قرارداده است، تازه هایش کهنه و نعمت هایش زایل می گردد. خداوند دنیا را محل فنا و نیستی قرار داد که دنیا نیز دوستدارانش را لحظه به لحظه تغییر داده، وضعشان را دگرگون می سازد. مغرور و درمانده کسی است که فریب دنیا را بخورد.
