احادیث درباره پیامبر و علی از حضرت زهرا (س)

إذا حُشِرتُ یومَ القِیامَةِ أشفَعُ عُصاةَ اُمَّةِ النَّبِی صلی الله علیه و آله؛

آن گاه که در روز قیامت برانگیخته شوم، گناهکاران امّت پیامبر اسلام را شفاعت خواهم کرد.

مَنْ سَلَّمَ عَلَیْهِ اَوْ عَلَیَّ ثَلاثَةَ اءیّامٍ اءوْجَبَ اللّهُ لَهُ الجَنَّةَ، قُلْتُ لَها: فى حَیاتِهِ وَ حَیاتِكِ؟ قالَتْ: نعَمْ وَ بَعْدَ مَوْتِنا

هر که بر پدرم رسول خدا و بر من به مدّت سه روز سلام کند خداوند بهشت را برای او واجب می گرداند، چه در زمان حیات و یا پس از مرگ ما باشد.

دَخَلْتُ عَلَى فَاطِمَةَ ع وَ بَيْنَ يَدَيْهَا لَوْحٌ فِيهِ أَسْمَاءُ اَلْأَوْصِيَاءِ فَعَدَدْتُ اِثْنَيْ عَشَرَ أَحَدُهُمُ اَلْقَائِمُ ثَلاَثَةٌ مِنْهُمْ , , مُحَمَّدٌ وَ ثَلاَثَةٌ مِنْهُمْ , , عَلِيٌّ .

جابر بن عبد الله انصاری گوید: بخدمت فاطمه علیها السلام رسیدم صفحه ای در مقابل آن حضرت بود که نامهای اوصیا در آن بود شمردم دوازده نفر بودند که یکی از آنان بنام قایم بود و سه نفر از آنان بنام محمد و سه نفر از آنان بنام علی

اَما وَاللّه لَوْ تَرَکوا الْحَقَّ عَلی اَهْلِهِ وَاتَّبَعُوا عِتْرَةَ نَبِیهِ لَما اختَلَفَ فی اللّهِ تَعالی اثْنانِ

حضرت زهرا بر سر مزار عمویش حمزه در پاسخ شخصی می فرمایند: به خدا سوگند اگر حق را به اهلش واگذار می نمودند و از عترت پیامبر پیروی می کردند، حتی دو نفر درباره خدا اختلاف نمی نمودند (و اسلام همه عالم را فرا می گرفت)».

1. کفایة الاثر فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام، علی بن محمد خزاز رازی، بیدار قم، 1401 ق، ص 199.

اَبَوا هذِهِ الْأُمةِ محَمَّدٌ وَعَلِی یقیمانِ اَوَدَهُمْ وَینْقِذانِهِمْ مِنَ الْعذابِ الدّائِم اِنْ اَطاعُوهُما وَیبیحانِهِمُ النَّعیمَ الدّائِم اِن وافَقُوهُما

پدران این امّت حضرت محمد [پیامبر خدا] و حضرت علی [ولی خدا] هستند. اگر از آن دو اطاعت کنند، کژی های آنان را اصلاح می کنند و از عذاب دردناکشان نجات می بخشند و همراهی با آن دو نعمت جاودان بهشت را ارزانیشان می دارد.»

1. التفسیر المنسوب الی الامام الحسن العسکری علیه السلام، ص 330.

إفتَخَرَ عَلِی وَ فاطِمَةُ فقالَ رَسولُ اللّه لِفاطِمَة: لَک حَلاوَةُ الْوَلَدِ وَلَهُ عِزُّ الرِّجالِ وَ هُوَ اَحَبُّ إلَی مِنْک. فَقالَت فاطِمَةُ: وَالَّذِی اصْطَفاک و اجْتَباک وَهَداک وَ هَدی بک الْأُمةَ لازِلْتُ مُقِرَّةً لَهُ ما عِشْتُ

در جمع گرم خانواده هر یک از علی و فاطمه خود را نزد پیامبر محبوب تر می شمردند، پیامبر به فاطمه فرمودند: تو را حلاوت فرزندی و علی را عزّت مردان است و او نزد من محبوب تر است. حضرت فاطمه عرض کردند: به خدایی که تو را برگزید و هدایت کرد و امّت را به سبب تو راه نمود، همواره تا زنده ام به مقام او مقّر خواهم بود.

1. مناقب آل ابی طالب(ع)، ابن شهر آشوب، انتشارات علامه، قم، 1379 ق، ج 3، ص 331.

قالَ جابِرُ. .. فَقُلتُ لَها: بِأبی أنتَ وَاُمّی یا بِنتَ رَسولِ اللّه، ما هذَا اللَّوحُ؟ فَقالَت: هذَا اللَّوْحُ اَهْداهُ اللّه عَزَّوَجَلَّ اِلی رَسُولِهِ فیهِ اسْمُ اَبی وَفیهِ اسْمُ بَعْلی وَاسْمُ ابْنَی وَاَسماءُ الْأَوْصیاءِ منْ وُلْدی. فَاَعْطانیهِ اَبی لِیسُرَّنی بِذلِک

جابر بن عبداللّه می گوید: [در دست فاطمه زهرا لوحی زمردین دیدم]، پرسیدم: ای دختر رسول خدا پدر و مادرم فدای تو باد این چه لوحی است؟ حضرت فرمودند: این لوح را که در آن نام پدر و شوهرم و دو پسرم و نامهای فرزندان معصومم نوشته شده است، خدای عزوجل به پیامبرش هدیه نمود و پیامبر نیز برای خوشحالی من آن را به من داد.

1. کمال الدین و تمام النعمة، شیخ محمد بن علی بن الحسین صدوق، دفتر انتشارات اسلامی، قم، 1403 ق، ج 1، ص 309.

قال أمیر المؤمنین علیه السلام: جَمَعَنا رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وآله فی بَیتِ امِ سَلَمَة، أنَا وَفاطِمَةَ وَحَسَناً وَحُسَیناً، ثُمَّ دَخَلَ رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وآله فی کساءٍ لَهُ، وَأدْخَلْنا مَعَهُ، ثُمَّ ضَمَّنا، ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ هؤُلاءِ أهلُ بَیتی، فَأذْهِبْ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَطَهِّرْهُمْ تَطْهیراً. فَقالَتْ امُّ سَلَمَة: یا رَسُولَ اللهِ، فَأنا؟- وَ دَنَتْ مِنْهُ- فَقالَ: أنْتِ مِمَّنْ أنْتِ منْهُ، وَأنْتِ عَلی خَیرٍ. أعادَ رَسولُ اللهِ، ثَلاثاً یصْنَعُ ذلِک.

امیر مؤمنان علیه السلام فرمود: رسول خدا صلی الله علیه وآله من و فاطمه و حسن و حسین را در بیت ام سلمه گرد آورد و زیر ردای خود رفت؛ ما را هم به زیر عبا برد و در آغوش خود جای داده آن گاه فرمود: خدایا! اهل بیت من اینها هستند؛ رجس و ناپاکی را از ایشان زائل فرما و طهارت و پاکی را نصیب آنان قرار ده. ام سلمه گفت: یا نبی الله! پس من چه؟- و او نزدیک رسول اقدس صلی الله علیه وآله واقع شده بود. پیامبر فرمود: تو از همانی که تو از آنی و تو در مسیر خیر هستی [اما از ما اهل بیت و این جماعت پنج تن نیستی]. رسول خدا این کار را سه بار تکرار نمود.

1. شواهد التنزیل، 52: 2/ 672؛ نیز رجوع فرمایید به المناقب ابن مغازلی، 302/ 346؛ المستدرک علی الصحیحین، 188: 3/ 4802؛ المناقب خوارزمی، 63/ 32؛ فضائل الصحابه ابن حنبل، 577: 2/ 978؛ مسند ابن حنبل، 45: 6/ 16985؛ المصنف از ابن ابی شبیه، 501: 7/ 40. سنن ترمذی، 663: 5/ 3787 و غیر آنها. احادیث این باب بسیار و در حد تواتر می باشد و در غیر مصادر یاد شده در مجامع روایی و تفاسیر و کتب تاریخی نقل شده است.