أَشَدُّ اَلنَّاسِ عَم ى مَنْ عَمِيَ عَنْ حُبِّنَا وَ فَضْلِنَا وَ نَاصَبَنَا اَلْعَدَاوَةَ بِلاَ ذَنْبٍ سَبَقَ مِنَّا إِلَيْهِ إِلاَّ أَنَّا دَعَوْنَاهُ إِلَى اَلْحَقِّ وَ دَعَاهُ سِوَانَا إِلَى اَلْفِتْنَةِ وَ اَلدُّنْيَا فَآثَرُوهَا وَ نَصَبُوا اَلْعَدَاوَةَ لَنَا
کورترین مردم کسی است که از محبت و برتری ما کور گردد و بر ما دشمنی خود را آشکار کرده است، بدون این که گناهی از ما سرزده باشد، جز این که ما او را به حق خوانده ایم و غیر ما او را به فتنه و دنیا خوانده اند پس او دنیا را برگزیده و دشمنی ما را پیشه کرده است.
أَحْسَنُ اَلْحَسَنَاتِ حُبُّنَا وَ أَسْوَءُ اَلسَّيِّئَاتِ بُغْضُنَا
محبّت ما نیکوترین نیکوییها و دشمنی ما بدترین بدیهاست.
إِنَّكُمْ سَتُعْرَضُونَ عَلَى سَبِّي وَ اَلْبَرَاءَةِ مِنِّي فَسُبُّونِي وَ إِيَّاكُمْ وَ اَلْبَرَاءَةَ مِنِّي
بدرستی که شما را بر دشنام دادن و بیزاری جستن از من خواهند خواست، پس مرا دشنام دهید، ولی مبادا از من بیزاری جویید.
لِبُغْضِنَا لِمُبْغِضِنَا أَمْوَاجٌ مِنْ سَخَطِ اَللَّهِ سُبْحَانَه
برای دشمن ما، امواجی از خشم خداوند خواهد بود.
لو ضربت خيشوم المؤمن على أن يبغضني ما أبغضني و لو صببت الدّنيا بجملتها على المنافق على أن يحبّني ما أحبّني
اگر بینی مؤمن را به شمشیر بزنم تا مرا دشمن بدارد، دشمن نخواهد داشت، و اگر تمامی دنیا را بر منافق بریزم تا مرا دوست بدارد، دوست نخواهد داشت.
أولى النّاس بنا من والانا و عادا من عادانا
سزاوارترین مردم به ما کسی است که ما را دوست بدارد و دشمنان ما را دشمن بدارد.
عَلَيْكُمْ بِحُبِّ آلِ نَبِيِّكُمْ فَإِنَّهُ حَقُّ اَللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ اَلْمُوجِبُ عَلَى اَللَّهِ حَقَّكُمْ أَ لاَ تَرَوْنَ إِلَى قَوْلِ اَللَّهِ تَعَالَى قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرا إِلاَّ اَلْمَوَدَّةَ فِي اَلْقُرْبى
بر شما باد به محبّت آل پیامبر، بدرستی که این محبّت، حقّ خداوند بر شماست و واجب کننده حقّ شما بر خدا.آیا به کلام خداوند توجّه نمی کنید که فرمود:«بگو از شما مزدی طلب نمی کنم، مگر دوستی نزدیکان را».
لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَت
اگر کوهی مرا دوست می داشت، قطعا درهم فرو می ریخت.
مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ كَانَ مَعَنَا بِلِسَانِهِ وَ قَاتَلَ عَدُوَّنَا بِسَيْفِهِ فَهُوَ مَعَنَا فِي اَلْجَنَّةِ فِي دَرَجَتِنَا
هر که با دل ما را دوست دارد و با زبان ما را همراهی کند و با شمشیر با دشمن ما جنگ نماید، پس او در بهشت و درجات آن با ماست.
مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ فِي قَلْبِهِ وَ أَعَانَنَا بِلِسَانِهِ وَ لَمْ يُقَاتِلْ مَعَنَا بِيَدِهِ فَهُوَ مَعَنَا فِي اَلْجَنَّةِ دُونَ دَرَجَتِنَا
هر که با دل ما را دوست دارد و با زبان ما را یاری کند و در جنگ همراه ما نباشد، پس او در بهشت با ماست، ولی پایینتر از درجه ما.
مَنْ أَحَبَّنَا فَلْيَعْمَلْ بِعَمَلِنَا وَ لْيَتَجَلْبَبِ اَلْوَرَع
هر که ما را دوست دارد، باید مانند ما عمل کند و جامۀ پارسایی بپوشد.
إِنَّ اَلدِّينَ لَشَجَرَةٌ أَصْلُهَا اَلْيَقِينُ بِاللَّهِ وَ ثَمَرُهَا اَلْمُوَالاَةُ فِي اَللَّهِ وَ اَلْمُعَادَاةُ فِي اَللَّهِ سُبْحَانَه
دین، درختی است که ریشۀ آن یقین به خداوند و میوۀ آن دوستی و دشمنی در راه خداوند است.
