امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى أَوْصَاكُمْ بِالتَّقْوَى وَ جَعَلَهَا رِضَاهُ مِنْ خَلْقِهِ فَاتَّقُوا اَللَّهَ اَلَّذِي أَنْتُمْ بِعَيْنِهِ وَ نَوَاصِيكُمْ بِيَدِه
همانا خداوند شما را به تقوی توصیه کرده است و آن را وسیلۀ خشنودی خود از بندگان خود قرار داده.پس بترسید از خداوندی که همیشه پیش چشم او هستید و بر شما مسلّط است.
إنّ التّقوى حقّ اللّه سبحانه عليكم و الموجبة على اللّه ما أبدأ ما أبدى و أخذ ما أعطى فما حقّكم فاستعينوا باللّه عليها و توسّلوا إلى اللّه بها.
همانا تقوی حقّی است از طرف خداوند بر شما که باعث می شود شما نیز بر خداوند حقّی داشته باشید؛ پس با تقوی از خداوند یاری جویید و با آن به خداوند متوسّل شوید.
إِنَّ تَقْوَى اَللَّهِ لَمْ تَزَلْ عَارِضَة نَفْسَهَا عَلَى اَلْأُمَمِ اَلْمَاضِينَ وَ اَلْغَابِرِينَ لِحَاجَتِهِمْ إِلَيْهَا غَدا إِذَا أَعَادَ اَللَّهُ مَا أَبْدَأَ مَا أَبْدَى وَ أَخَذَ مَا أَعْطَى فَمَا أَقَلَّ مَنْ حَمَلَهَا حَقَّ حَمْلِهَا
همانا تقوای الهی همواره بر نفس گذشتگان و آیندگان عرضه شده است چون فردای قیامت به آن نیازمندند آنگاه که خداوند بازگرداند آنچه را آغاز کرده و باز ستاند آنچه را بخشیده است.و چه اندک است کسانی که به شایستگی آن را بردارند.
إِنَّ لِتَقْوَى اَللَّهِ حَبْلا وَثِيقا عُرْوَتُهُ وَ مَعْقِلا مَنِيعا ذُرْوَتُه
همانا برای تقوای الهی، ریسمانی است که دستاویزی محکم است و پناهگاهی مطمئن و بلند.
إِنَّ اَلتَّقْوَى مُنْتَهَى رِضَى اَللَّهِ مِنْ عِبَادِهِ وَ حَاجَتُهُ مِنْ خَلْقِهِ فَاتَّقُوا اَللَّهَ اَلَّذِي إِنْ أَسْرَرْتُمْ عَلِمَهُ وَ إِنْ أَعْلَنْتُمْ كَتَبَه
همانا پرهیزگاری تقوی نهایت خشنودی و خواست خداوند از بندگان خود است؛ پس بترسید از خدایی که اگر پنهان دارید آن را می داند و اگر آشکار کنید، آن را می نویسد.
إِنَّكُمْ إِلَى أَزْوَادِ اَلتَّقْوَى أَحْوَجُ مِنْكُمْ إِلَى أَزْوَادِ اَلدُّنْيَا
همانا شما به کسب تقوی نیازمندتر هستید از کسب دنیا.
إِنَّمَا اَلْكَرَمُ اَلتَّنَزُّهُ عَنِ اَلْمَعَاصِي اَلْمَسَاوِي
همانا بزرگی و بخشندگی، با دوری از گناهان بدیها است.
بِالتَّقْوَى قُرِنَتِ اَلْعِصْمَة
با تقوی، نگاهداری و حفاظت از گناه همراه شده است.
جَمَالُ اَلْمُؤْمِنِ وَرَعُه
زیبایی مؤمن، پارسایی اوست.
زَيْنُ اَلْإِيمَانِ اَلْوَرَع
پارسایی، آرایش ایمان است.
طُوبَى لِمَنْ أَشْعَرَ اَلتَّقْوَى قَلْبَه
خوشا کسی را که تقوی را شعار دل خود گرداند.
طُوبَى لِمَنْ أَطَاعَ مَحْمُودَ تَقْوَاهُ وَ عَصَى مَذْمُومَ هَوَاه
خوشا کسی را که تقوای پسندیده را اطاعت کند و هوسهای نکوهیده را نافرمانی نماید.
