احادیث درباره حقیقت دنیا از امام علی (ع)

حُلْوُ اَلدُّنْيَا صَبِرٌ وَ غِذَاؤُهَا سِمَامٌ وَ أَسْبَابُهَا رِمَام

شیرینی دنیا، تلخ و غذای آن، زهر و اسباب آن ریسمان پوشیده است.

خَطَرُ اَلدُّنْيَا يَسِيرٌ وَ حَاصِلُهَا حَقِيرٌ وَ بَهْجَتُهَا زُورٌ وَ مَوَاهِبُهَا غُرُور

مرتبۀ دنیا اندک و ثمرۀ آن ناچیز و شادمانی آن باطل و نعمتهای آن فریب است.

دَارُ اَلْفَنَاءِ مَقِيلُ اَلْعَاصِينَ وَ مَحَلُّ اَلْأَشْقِيَاءِ وَ اَلْمُتَعَدِّينَ اَلْمُعْتَدِّين

خانۀ فنا دنیا خوابگاه گنهکاران و جایگاه بدبختان و تجاوز کنندگان است.

صِحَّةُ اَلدُّنْيَا أَسْقَامٌ وَ لَذَّاتُهَا آلاَم

سلامتی دنیا، بیماریها و لذّتهای آن، دردها است.

كَثْرَةُ اَلدُّنْيَا قِلَّةٌ وَ عِزُّهَا ذِلَّةٌ وَ زَخَارِفُهَا مَضِلَّةٌ وَ مَوَاهِبُهَا فِتْنَة

زیادی دنیا، کمی و عزّت آن، ذلّت و زینتهای آن، گمراهی و نعمتهای آن، فتنه است.

إِنَّ جِدَّ اَلدُّنْيَا هَزْلٌ وَ عِزَّهَا ذُلٌّ وَ عُلُوَّهَا سُفْل

بدرستی که تلاش دنیا بیهوده و عزّت آن، خواری و بلندی آن پستی است.

إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارُ خَبَالٍ وَ وَبَالٍ وَ زَوَالٍ وَ اِنْتِقَالٍ لاَ تُسَاوِي لَذَّاتُهَا تَنْغِيصَهَا وَ لاَ تَفِي سُعُودُهَا بِنُحُوسِهَا وَ لاَ يَقُومُ صُعُودُهَا بِهُبُوطِهَا

بدرستی که دنیا خانۀ زیان و سختی و از بین رفتن و جابجایی است.لذّتهای آن با کاستیهای آن برابر نیست و نیکبختی های آن، بدبختی های آن را جبران نمی کند و ترقّیات آن با تنزّلات آن برابری نکند.

إِنَّ اَلدُّنْيَا لَمُفْسِدَةُ اَلدِّينِ مُسْلِبَةُ اَلْيَقِينِ وَ إِنَّهَا لَرَأْسُ اَلْفِتَنِ وَ أَصْلُ اَلْمِحَن

بدرستی که دنیا تباه کنندۀ دین و زایل کنندۀ یقین است و دنیا آغاز فتنه ها و اساس رنجهاست.

إِنَّمَا مَثَلُ مَنْ خَيَّرَ خَبَرَ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ قَوْمٍ سَفْرٍ نَبَا بِهِمْ مَنْزِلٌ جَدِيبٌ فَأَمُّوا مَنْزِلا خَصِيبا وَ جَنَابا مَرِيعا فَاحْتَمَلُوا وَعْثَاءَ اَلطَّرِيقِ وَ خُشُونَةَ اَلسَّفَرِ وَ جُشُوبَةَ اَلمَطْعَمِ لِيَأْتُوا سَعَةَ دَارِهِمْ وَ مَحَلَّ قَرَارِهِم

بدرستی که مثل کسی که دنیا را برای نیکوکاری برگزیده، مانند قوم مسافری است که با منزل خشک و بی طراوت موافق نباشند پس عزم جایگاهی پرگیاه و فضایی پر علف کنند و مشقّت راه و درشتی سفر و سختی غذا را تحمّل کنند تا به خانۀ گشاده و جایگاه آرامش خود برسند.

جُودُ اَلدُّنْيَا فَنَاءٌ وَ رَاحَتُهَا عَنَاءٌ وَ سَلاَمَتُهَا عَطَبٌ وَ مَوَاهِبُهَا سَلَب

بخشش دنیا نابود شدنی و آسایش آن، رنج و سلامت آن، هلاکت و نعمتهای آن، زایل شدنی است.

حُلْوُ اَلدُّنْيَا صَبِرٌ وَ غِذَاؤُهَا سِمَامٌ وَ أَسْبَابُهَا رِمَام

شیرینی دنیا، تلخ و غذای آن، زهر و اسباب آن ریسمان پوشیده است.

خَطَرُ اَلدُّنْيَا يَسِيرٌ وَ حَاصِلُهَا حَقِيرٌ وَ بَهْجَتُهَا زُورٌ وَ مَوَاهِبُهَا غُرُور

مرتبۀ دنیا اندک و ثمرۀ آن ناچیز و شادمانی آن باطل و نعمتهای آن فریب است.