احادیث درباره ستم از امام علی (ع)

مَا أَعْظَمَ وِزْرَ مَنْ ظَلَمَ وَ اِعْتَدَى وَ تَجَبَّرَ وَ طَغَى

چه بزرگ است گناه کسی که ستم کند و از حدّ گذراند و گردن فرازی و گردنکشی کند.

مَا أَقْرَبَ اَلنِّقْمَةَ مِنْ أَهْلِ اَلْبَغْيِ وَ اَلْعُدْوَان

چه نزدیک است رنج و سختی از ستمگران و تجاوزکاران.

لاَ ظَفَرَ مَعَ بَغْي

با ستمگری، پیروزی نباشد.

مَنْ بَغِىَ كُسِر

هر که ستم کند، شکسته شود.

وَيْلٌ لِلْبَاغِينَ مِنْ أَحْكَمِ اَلْحَاكِمِينَ وَ عَالِمِ ضَمَائِرِ اَلْمُضْمِرِين

وای بر ستمگران از استوارترین حکم کنندگان و دانای بر نهادن پنهانکاران.

مَنْ نَالَ اِسْتَطَال

هر که به مقصود رسد، گردن فرازی کند.

لِلْبَاغِي صَرْعَة

برای ستمگر، فرو افتادنی است.