احادیث درباره آفت توانگری از امام علی (ع)

رُبَّ رَابِحٍ خَاسِر

بسا سود کننده ای که زیان کننده است.

ربّ رباح يؤل أرباح تؤل إلى خسران.

بسا سودی، که به زیان باز گردد.

رُبَّ غَنِيٍّ أَفْقَرُ مِنْ فَقِير

بسا توانگری که از نادار نادارترست.

زِيَادَةُ اَلدُّنْيَا تُفْسِدُ اَلْآخِرَة

دنیای بسیار، آخرت را تباه کند.

عَجِبْتُ لِلشَّقِيِّ اَلْبَخِيلِ يَتَعَجَّلُ اَلْفَقْرَ اَلَّذِي مِنْهُ هَرَبَ وَ يَفُوتُهُ اَلْغِنَى اَلَّذِي إِيَّاهُ طَلَبَ فَيَعِيشُ فِي اَلدُّنْيَا عَيْشَ اَلْفُقَرَاءِ وَ يُحَاسَبُ فِي اَلْآخِرَةِ حِسَابَ اَلْأَغْنِيَاء

از خسیس بدبخت در شگفتم که چگونه بر ناداری که از آن می گریزد، شتاب می کند و توانگری را که می جوید، از کف می دهد.پس در دنیا همانند نیازمندان زندگی می کند و در آخرت همانند توانگران مورد حساب قرار می گیرد.

غُرُورُ اَلْغِنَى يُوجِبُ اَلْأَشَر

فریب توانگری، موجب سبکسری شود.

قَلِيلٌ مِنَ اَلْأَغْنِيَاءِ مَنْ يُوَاسِي وَ يُسْعِف

اندک است میان توانگران کسی که همیاری و رفع حاجت دیگران کند.

لم يضع امرء ماله في غير حقّه أو معروفه في غير أهله إلاّ حرّمه اللّه شكرهم و كان لغيره ودّهم.

انسان، مال و نیکی خود را در غیر راه شایسته آن صرف نکرد، مگر آن که خداوند او را از سپاس ایشان محروم ساخت و محبّت ایشان را برای دیگری گذاشت.