إِنَّ اَللَّهَ لاَ يُوصَفُ إِلاَّ بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أَنَّى يُوصَفُ اَلَّذِي تَعْجِزُ اَلْحَوَاسُّ أَنْ تُدْرِكَهُ وَ اَلْأَوْهَامُ أَنْ تَنَالَهُ وَ اَلْخَطَرَاتُ أَنْ تَحُدَّهُ وَ اَلْأَبْصَارُ عَنِ اَلْإِحَاطَةِ بِهِ نَأَى فِي قُرْبِهِ وَ قَرُبَ فِي نَأْيِهِ كَيَّفَ اَلْكَيْفَ بِغَيْرِ أَنْ يُقَالَ كَيْفَ وَ أَيَّنَ اَلْأَيْنَ بِلاَ أَنْ يُقَالَ أَيْنَ هُوَ مُنْقَطِعُ اَلْكَيْفِيَّةِ وَ اَلْأَيْنِيَّةِ اَلْوَاحِدُ اَلْأَحَدُ جَلَّ جَلاَلُهُ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ.
به راستی، خداوند وصف نشود جز به آنچه خودش خود را وصف نموده است. کجا می تواند وصف پذیر باشد در حالی که حواس از درکش عاجز است و خردها بدو نرسند و تصورات به کنه او پی نبرند و او در دیدگان نگنجد، آن خدایی که با تمام نزدیکیش دور است و با تمام دوریش نزدیک؛ چگونگی را پدید آورد ولی «چگونه»در مورد او به کار نرود و کجایی را آفرید ولی«کجا»در باره او استفاده نشود. او از چگونگی و کجایی برکنار است، یگانه است و یکتا، جلالت او پرجلال و نامهایش مقدس باد