وَ قَالَ : بَيْنَمَا رَسُولُ اَللَّهِ جَالِسٌ وَ بِيَدِهِ مِشْقَصٌ فَإِذَا نُظِرَ إِلَيْهِ فَقَالَ يَا صَاحِبَ اَلْعَيْنِ أَمَا إِنَّكَ إِنْ ثَبَتَّ لِي حَتَّى أَقُومَ إِلَيْكَ لَأَفْقَأَنَّ عَيْنَكَ بِمِشْقَصِي هَذَا قَالَ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ مِنْ أَيْنَ يَنْظُرُ إِلَى اَلنَّبِيِّ وَ هُوَ جَالِسٌ فَقَالَ يَا أَبَا مَرْيَمَ مِنْ خَلَلِ اَلْجَرِيدِ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:روزی رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله در حالی که چوبدستی به دستش بود در منزل نشسته بود، در این هنگام متوجه شدند کسی به ایشان نگاه می کند، فرمود:ای بیننده، اگر سر جایت بایستی تا من به سویت بیایم با این چوبدستیم چشمت را به در خواهم آورد، راوی گوید:به امام باقر علیه السّلام عرض کردم:پیامبر در حالی که نشسته بود از کجا فهمید که به او نگاه کرده می شود؟فرمود:ای ابا مریم، از لابلای شبکه های دیواری که از چوب خرما ساخته شده بود.