احادیث درباره پندهایی برای حاکمان

من ضعفت آراءه قويت أعداؤه.

هر که اندیشه اش ناتوان است، دشمنانش توانمنداند.

مَنْ وَثِقَ بِإِحْسَانِكَ أَشْفَقَ عَلَى سُلْطَانِك

هر که بر نیکی تو اعتماد داشته باشد، بر پادشاهی تو دلسوز باشد.

مَنْ خَافَ سَوْطَكَ تَمَنَّى مَوْتَك

هر که از شلاّقت بترسد، مرگ تو را آرزو کند.

مَنْ حُمِدَ عَلَى اَلظُّلْمِ مُكِرَ بِه

هر که بر ستم ستایش شود، فریب داده شده است.

من شكر على الإساءة سخر به.

هر که بر بدی سپاس گفته شود، مورد تمسخر قرار گرفته است.

مَنْ أَطَاعَ أَمْرَكَ أَجَلَّ قَدْرَك

هر که فرمان تو را ببرد، تو را بزرگ داشته است.

مَنْ أَسَاءَ إِلَى رَعِيَّتِهِ سَرَّ حُسَّادَه

هر که بر مردم خود بدی روا دارد، بدخواهان خود را خشنود ساخته است.

مَنْ رَفَعَ بِلاَ كِفَايَةٍ وَضَعَ بِلاَ جِنَايَة

هر که بدون شایستگی بلند مرتبه گردد، بدون جرمی پست گردد.

مَنْ أَشْفَقَ عَلَى سُلْطَانِهِ قَصَّرَ عَنْ عُدْوَانِه

هر که پادشاهی خود را دوست بدارد، دشمنی خود را کوتاه کند.

مَنْ لَمْ يَسْتَظْهِرْ بِالْيَقَظَةِ لَمْ يَنْتَفِعْ بِالْحَفَظَة

هر که با بیداری پشت خود را قوی نسازد، از نگهبانان بهره نبرد.

مَنْ جَعَلَ مُلْكَهُ خَادِما لِدِينِهِ اِنْقَادَ لَهُ كُلُّ سُلْطَان

هر که پادشاهی را در خدمت دین خود قرار دهد، پادشاهان در برابر او رام گردند.

مَنْ جَعَلَ دِينَهُ خَادِما لِمُلْكِهِ طَمِعَ فِيهِ كُلُّ إِنْسَان

هر که دین خود را وسیلۀ پادشاهی قرار دهد، هر انسانی در آن طمع کند.