کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
لاَ تَمْهَرِ اَلدُّنْيَا دِينَكَ فَإِنَّ مَنْ مَهَرَ أَمْهَرَ اَلدُّنْيَا دِينَهُ زُفَّتْ إِلَيْهِ بِالشَّقَاءِ وَ اَلْعَنَاءِ وَ اَلْمِحْنَةِ وَ اَلْبَلاَء
دین را کابین دنیای خود قرار مده، پس کسی که دین خود را به کابین دنیای خود آورده، با بدبختی و سختی و محنت و بلا با او عروسی کند.
لاَ تَكُنْ غَافِلا عَنْ دِينِكَ حَرِيصا عَلَى دُنْيَاكَ مُسْتَكْثِرا مِمَّا لاَ يَبْقَى عَلَيْكَ مُسْتَقِلاّ مِمَّا يَبْقَى لَكَ فَيُورِدَكَ ذَلِكَ اَلْعَذَابَ اَلشَّدِيد
از دین خود غافل و بر دنیای خود آزمند مباش.به آنچه برای تو نمی ماند زیاده خواهی نکن و طالب اندکی از آنچه برای تو می ماند مباش، که اگر چنین باشی تو را در عذاب سختی وارد می کند.
لاَ يَتْرُكِ اَلنَّاسُ شَيْئا مِنْ دِينِهِمْ لِإِصْلاَحِ دُنْيَاهُمْ إِلاَّ فَتَحَ اَللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُوَ أَضَرُّ مِنْه
مردم چیزی از دین را برای دنیا ترک نمی کنند مگر این که خداوند برایشان زیانی افزونتر از آن گشاید.
يَسِيرُ اَلدُّنْيَا يُفْسِدُ اَلدِّين
اندکی دنیا، دین را تباه می کند.
هلك من استنام إلى الدّنيا و أمرها دينه فهو حيثما مالت مال إليها قد اتّخذها همّه و معبوده
هلاک شده، هر کس به دنیا آرام گرفته و دین خود را کابین آن ساخته است، پس به هر جا دنیا میل کند، او نیز میل نماید، تمامی همّت او را دنیا فرا گرفته و آن را معبود خود قرار داده است.
وُفُورُ اَلْعِوَضِ بِابْتِذَالِ اَلْمَالِ وَ صَلاَحُ اَلدِّينِ بِإِفْسَادِ اَلدُّنْيَا
فراوانی آبرو به بخشش مال است و صلاح دین با تباهی دنیا است.
لاَ تَمْهَرِ اَلدُّنْيَا دِينَكَ فَإِنَّ مَنْ مَهَرَ أَمْهَرَ اَلدُّنْيَا دِينَهُ زُفَّتْ إِلَيْهِ بِالشَّقَاءِ وَ اَلْعَنَاءِ وَ اَلْمِحْنَةِ وَ اَلْبَلاَء
دین را کابین دنیای خود قرار مده، پس کسی که دین خود را به کابین دنیای خود آورده، با بدبختی و سختی و محنت و بلا با او عروسی کند.
لاَ تَكُنْ غَافِلا عَنْ دِينِكَ حَرِيصا عَلَى دُنْيَاكَ مُسْتَكْثِرا مِمَّا لاَ يَبْقَى عَلَيْكَ مُسْتَقِلاّ مِمَّا يَبْقَى لَكَ فَيُورِدَكَ ذَلِكَ اَلْعَذَابَ اَلشَّدِيد
از دین خود غافل و بر دنیای خود آزمند مباش.به آنچه برای تو نمی ماند زیاده خواهی نکن و طالب اندکی از آنچه برای تو می ماند مباش، که اگر چنین باشی تو را در عذاب سختی وارد می کند.
لاَ يَتْرُكِ اَلنَّاسُ شَيْئا مِنْ دِينِهِمْ لِإِصْلاَحِ دُنْيَاهُمْ إِلاَّ فَتَحَ اَللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُوَ أَضَرُّ مِنْه
مردم چیزی از دین را برای دنیا ترک نمی کنند مگر این که خداوند برایشان زیانی افزونتر از آن گشاید.
يَسِيرُ اَلدُّنْيَا يُفْسِدُ اَلدِّين
اندکی دنیا، دین را تباه می کند.
إِيَّاكَ أَنْ تَبِيعَ حَظَّكَ مِنْ رَبِّكَ وَ زُلْفَتَكَ لَدَيْهِ بِحَقِيرٍ مِنْ حُطَامِ اَلدُّنْيَا
بپرهیز از این که نصیب و ارزش خویش را، در پیشگاه خداوند، با پاره ای بی ارزش از مال دنیا، بفروشی.
إِنَّ مَنْ بَاعَ جَنَّةَ اَلْمَأْوَى بِعَاجِلَةِ اَلدُّنْيَا تَعِسَ جِدُّهُ وَ خَسِرَتْ صَفْقَتُه
کسی که بهشت را به دنیای زودرس بفروشد، تلاش او نابود شود و تجارت او زیان نماید.
