احادیث درباره خلوت انس با خدا

فِي اَلاِنْفِرَادِ لِعِبَادَةِ اَللَّهِ كُنُوزُ اَلْأَرْبَاح

بندگی خداوند در تنهایی، گنجهای سود است.

فِي اِعْتِزَالِ أَبْنَاءِ اَلدُّنْيَا جِمَاعُ اَلصَّلاَح

تمامی نیکی، در دوری از فرزندان دنیاست.

قَدْ نَجَا مَنْ وَحَّد

نجات یافت کسی که تنهایی گزید.

كَيْفَ يَأْنَسُ بِاللَّهِ مَنْ لاَ يَسْتَوْحِشُ مِنَ اَلْخَلْق

چگونه به خداوند آرام گیرد، کسی که از مردم نمی هراسد.

مَنِ اِخْتَبَرَ اِعْتَزَل

کسی که آزموده، دوری می کند.

من اعتزل حسنت زهادته.

کسی که گوشه گیرد، پرهیزگاری او نیکو گردد.

مَنْ عَرِفَ اَلنَّاسَ تَفَرَّد

کسی که مردم را شناسد، تنهایی اختیار کند.

مُلاَزَمَةُ اَلْخَلْوَةِ دَأْبُ اَلصُّلَحَاء

خلوت گزینی، دأب صالحان است.

مُدَاوَمَةُ اَلْوَحْدَةِ أَسْلَمُ مِنْ خُلْطَةِ اَلنَّاس

پایداری در تنهایی، سالمتر از آمیزش با مردم است.

نِعْمَ اَلْعِبَادَةُ اَلْعِزْلَة

گوشه گیری، خوب عبادتی است.