قال الإمام عليّ عليه السلام:
كَانَتِ اَلْفُقَهَاءُ وَ اَلْحُكَمَاءُ إِذَا كَاتَبَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً كَتَبُوا بِثَلاَثٍ لَيْسَ مَعَهُنَّ رَابِعَةٌ مَنْ كَانَتِ اَلْآخِرَةُ هَمَّهُ كَفَاهُ اَللَّهُ هَمَّهُ مِنَ اَلدُّنْيَا وَ مَنْ أَصْلَحَ سَرِيرَتَهُ أَصْلَحَ اَللَّهُ عَلاَنِيَتَهُ وَ مَنْ أَصْلَحَ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَللَّهِ أَصْلَحَ اَللَّهُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَلنَّاسِ.
امام صادق از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که امیر مومنان علیه السلام فرمود: آن هنگام که فقیهان و حکیمان به یک دیگر نامه می نگارند به سه چیز سفارش می نمایند که چهارمی ندارد: هر که همتش سرای باز پسین باشد خداوند نیاز دنیای او را تامین کند؛ و هر که باطن خویش بپالاید خداوند ظاهرش را اصلاح نماید؛ و هر که میانه خود با خدا را بهبود بخشد خداوند میانه او و مردم را نیکو گرداند.