حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

إِنَّ لِلنَّكَبَاتِ غَايَاتٍ لاَ بُدَّ أَنْ تَنْتَهِيَ إِلَيْهَا فَإِذَا حُكِمَ عَلَى أَحَدِكُمْ بِهَا فَلْيُطَأْطِئْ لَهَا وَ يَصْبِرْ حَتَّى تَجُوزَ فَإِنَّ إِعْمَالَ اَلْحِيلَةِ فِيهَا عِنْدَ إِقْبَالِهَا زَائِدٌ فِي مَكْرُوهِهَا.

همانا بدبختی ها را سرانجامی است که باید سپری شود پس اگر بر سر یکی از شما سایه انداخت باید بدان سر فرود آرد و شکیبایی پیشه سازد تا بگذرد؛ زیرا چاره جویی به هنگام روی آوردن بدبختی ها، سبب فزونی وخامت آنها گردد.