قال الإمام عليّ عليه السلام:
كَانَ لِعَلِيٍّ ع أَرْبَعَةُ خَوَاتِيمَ يَتَخَتَّمُ بِهَا يَاقُوتٌ لِنُبْلِهِ وَ فَيْرُوزَجٌ لِنُصْرَتِهِ وَ اَلْحَدِيدُ اَلصِّينِيُّ لِقُوَّتِهِ وَ عَقِيقٌ لِحِرْزِهِ وَ كَانَ نَقْشُ اَلْيَاقُوتِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ اَلْمَلِكُ اَلْحَقُّ اَلْمُبِينُ وَ نَقْشُ اَلْفَيْرُوزَجِ اَللَّهُ اَلْمَلِكُ اَلْحَقُّ وَ نَقْشُ اَلْحَدِيدِ اَلصِّينِيِّ اَلْعِزَّةُ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ نَقْشُ اَلْعَقِيقِ ثَلاَثَةُ أَسْطُرٍ ما شاءَ اَللّهُ لا قُوَّةَ إِلاّ بِاللّهِ َسْتَغْفِرُ اَللَّهَ .
عبد خیر گوید: علی(ع)را چهار انگشتر بود که بانگشت میکرد: یاقوت بخاطر نجابت و بزرگواری خویش فیروزه بمنظور پیروزی خود، حدید چینی برای قوتش، عقیق بجهت محفوظ ماندن و نقش یاقوت لا اله الا الله الملک الحق المبین بود و نقش فیروزه الله الملک الحق و نقش حدید چینی العزه الله جمیعا و نقش عقیق در سه سطر ما شا الله، لا قوه الا بالله، استغفر الله.