قال الإمام عليّ عليه السلام:
كَانَ لِي فِيمَا مَضَى أَخٌ فِي اَللَّهِ وَ كَانَ يُعَظِّمُهُ فِي عَيْنِي صِغَرُ اَلدُّنْيَا فِي عَيْنِهِ وَ كَانَ خَارِجا عَنْ سُلْطَانِ بَطْنِهِ فَلاَ يَشْتَهِي مَا لاَ يَجِدُ وَ لاَ يَكْثُرُ إِذَا وَجَدَ وَ كَانَ أَكْثَرُ دَهْرِهِ صَامِتا فَإِنْ قَالَ بَذَّ اَلْقَائِلِينَ وَ نَقَعَ غَلِيلَ اَلسَّائِلِينَ وَ كَانَ ضَعِيفا مُسْتَضْعَفا فَإِن
برای من در گذشته برادری الهی بود که بی اعتنایی او به دنیا، او را در چشم من بزرگ نموده بود و او از حاکمیت شکم خود بیرون بود.به آنچه نمی یافت، تمایل نداشت و هر گاه می یافت، زیاده روی نمی کرد.در اغلب اوقات خود خاموش بود؛ و اگر سخن می گفت، بر گویندگان دیگر چیره می شد و تشنگی سؤال کننده را فرو می نشانید.او ناتوانی مقهور شده بود و چون زمان تلاش می رسید، شیری دشمن و مار وادی بود.دلیلی بر علیه خصم نمی آورد، مگر در مقابل قاضی، و کسی را سرزنش نمی کرد، هر چند عذری برای آن نمی یافت، مگر پس از شنیدن عذر او.و از دردی شکوه نمی کرد، مگر پس از بهبودی آن.آنچه می گفت، عمل می کرد و آنچه عمل نمی کرد، نمی گفت.در سخن گفتن مغلوب می شد، ولی در خاموشی کسی بر او چیره نمی شد. یعنی بیش از دیگران خاموش بود. بر شنیدن حریصتر از سخن گفتن بود.و هر گاه دو کار ناگاه در مقابل خود می دید، هر کدام از آن دو را که به خواهش نفسش نزدیکتر بود، ترک می نمود.پس این ویژگیها را فرا گیرید و از آنها جدا نشوید و به آنها ترغیب کنید.و اگر توانایی آن را ندارید، بدانید که عمل به اندک، بهتر از رها کردن بسیار است. و قال ع فی حقّ الأشتر النّخعی لمّا بلّغه وفاته رحمه اللّه:لو کان جبلا لکان فندا لا یرتقیه الحافر و لا یوفی علیه الطّائر و فرمود دربارۀ مالک اشتر نخعی، چون خبر رحلتش به حضرت رسید: اگر او کوه بود، البته کوه بزرگی بود که حیوان سم دار از آن بالا نمی رفت و پرنده ای بر آن مشرف نمی شد. و قال ع فی مدح مالک الأشتر:هو سیف اللّه لا ینبو عن الضّرب و لا کلیل الحدّ و لا تستهویه بدعة و لا تتیه به غوایة