قال الإمام الصادق عليه السلام:
قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع وَ نَحْنُ فِي اَلطَّرِيقِ فِي لَيْلَةِ اَلْجُمُعَةِ اِقْرَأْ فَإِنَّهَا لَيْلَةُ اَلْجُمُعَةِ قُرْآناً فَقَرَأْتُ إِنَّ يَوْمَ اَلْفَصْلِ كَانَ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ. يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ. إِلاّ مَنْ رَحِمَ اَللّهُ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلَّذِي رَحِمَ اَللَّهُ وَ نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلَّذِي اِسْتَثْنَى اَللَّهُ لَكِنَّا نُغْنِي عَنْهُمْ .
زید شحام گوید: شب جمعه ای بود و ما راه میرفتیم که امام صادق علیه السلام بمن فرمود: قرآن بخوان، زیرا شب جمعه است، من این آیه را خواندم: «وعده گاه همگی آنها روز فصل(قیامت)است روزی که هیچ دوستی برای دوست خودکاری نسازد و آنها یاری نشوند، مگر آنکه خدایش ترحم کند-42 سوره 44-»امام صادق علیه السلام فرمود: بخدا ما را خدا ترحم کرده و ما را خدا استثنا فرموده ولی ما از دوستان خودکار سازی کنیم.