حدیث امام علی (ع) درباره فضایل امام علی ع

قال الإمام عليّ عليه السلام:

أَنَا مُخَيَّرٌ فِي اَلْإِحْسَانِ إِلَى مَنْ لَمْ أُحْسِنْ إِلَيْهِ وَ مُرْتَهَنٌ بِإِتْمَامِ اَلْإِحْسَانِ إِلَى مَنْ أَحْسَنْتُ إِلَيْهِ لِأَنِّي إِذَا أَتْمَمْتُهُ فَقَدْ حَفِظْتُهُ وَ إِذَا قَطَعْتُهُ فَقَدْ أَضَعْتُهُ وَ إِذَا أَضَعْتُهُ فَلِمَ فَعَلْتُه

من در نیکی به کسی که به او احسان نکرده ام، اختیار دارم و در گرو اتمام نیکی به کسی هستم که او را احسان نموده ام. هنگامی که نیکی او را تمام نمودم، پس باید آن را نگاهداری نمایم و هرگاه آن را قطع نمایم، پس آن را مقصود از«شیطان ردهه»احتمالا ذو الثدیه است که رئیس خوارج بود و یک دست او به شکل پستان زنان بود لذا او را«ذو الثدیه»می گفتند یعنی صاحب پستان. ضایع نموده ام، و هنگامی که آن را ضایع کنم، پس چرا نیکی را انجام دهم؟