حدیث امام علی (ع) درباره پندهایی برای دانشمندان

قال الإمام عليّ عليه السلام:

بَخْ بَخْ لِعَالِمٍ عَلِمَ فَكَفَّ وَ خَافَ اَلْبَيَاتَ فَأَعَدَّ وَ اِسْتَعَدَّ إِنْ سُئِلَ أَفْصَحَ وَ إِنْ تُرِكَ سَكَتَ كَلاَمُهُ صَوَابٌ وَ سُكُوتُهُ عَنْ غَيْرِ عِيٍّ عَنِ اَلْجَوَابِ فِي اَلْجَوَاب

آفرین، آفرین بر دانشمندی که دانا شده پس بازداشته شده باشد.از شبیخون ترسیده، پس آماده شده باشد.اگر از او سئوال شود اظهار کند و اگر واگذاشته شود خاموش ماند.به درستی سخن گوید و خاموشی او نه به سبب ناتوانی از جواب است.