قال الإمام عليّ عليه السلام:
وَ عَظُمَتْ طَلِبَتُهُ وَ قَوِيَتْ مَكِيدَتُهُ أَكْثَرَ مِمَّا سَمَّى لَهُ فِي اَلذِّكْرِ اَلْحَكِيمِ وَ لَمْ يَحُلْ بَيْنَ اَلْعَبْدِ فِي ضَعْفِهِ وَ قِلَّةِ حِيلَتِهِ أَنْ يَبْلُغَ دُونَ مَا سَمَّى لَهُ فِي اَلذِّكْرِ اَلْحَكِيمِ وَ إِنَّ اَلْعَارِفَ لِهَذَا اَلْعَامِلَ بِهِ أَعْظَمُ اَلنَّاسِ رَاحَة فِي مَنْفَعَةٍ وَ إِنَّ اَلتَّارِكَ لَهُ وَ اَلشَّاكَّ فِيهِ لَأَعْظَمُ اَلنَّاسِ شُغُلا فِي مَضَرَّة
خداوند برای بنده، گر چه چاره او محکم و خواست او بزرگ و مکر او توانا باشد، بیش از آنچه در ذکر حکیم برایش ثبت نموده، قرار نخواهد داد.و مانع بنده نشود، گر چه ناتوان و ناچار باشد از این که کمتر از آنچه در ذکر حکیم برایش ثبت است به او برسد.کسی که این را بشناسد و بدان عمل کند، آسوده ترین و سود برنده ترین مردم است و کسی که آن را رها یا در آن شک نماید، زیانکارترین مردم است.