قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
مُقَامِي فِيكُمْ وَ اَلاِسْتِغْفَارُ لَكُمْ حِصْنٌ حَصِينٌ مِنَ اَلْعَذَابِ فَمَضَى أَكْثَرُ اَلْحِصْنَيْنِ وَ بَقِيَ اَلاِسْتِغْفَارُ فَأَكْثِرُوا مِنْهُ فَإِنَّهُ مَمْحَاةٌ لِلذُّنُوبِ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ما كانَ اَللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اَللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُون
امام باقر علیه السلام فرمود که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله می فرمود: بودن من در میان شما و آمرزش خواهی، دژی استوار از عذاب است. امام باقر علیه السلام در ادامه فرمود: دژ بزرگتر از میان رفت و آمرزش طلبی به جا ماند؛ پس بسیار آمرزش جویید؛ زیرا این کار از میان برنده گناهان است. خدای گرامی و بزرگ فرمود: «ولی تا تو در میان آنان هستی خدا بر آن نیست که ایشان را عذاب کند و تا آنان طلب آمرزش می کنند خدا عذاب کننده ایشان نخواهد بود» انفال ، آیه 33 .