قال الإمام الصادق عليه السلام:
مَنْ أَطْعَمَ مُسْلِماً حَتَّى يُشْبِعَهُ لَمْ يَدْرِ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اَللَّهِ مَا لَهُ مِنَ اَلْأَجْرِ فِي اَلْآخِرَةِ لاَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لاَ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ إِلاَّ رَبُّ اَلْعَالَمِينَ ثُمَّ قَالَ مِنْ مُوجِبَاتِ اَلْمَغْفِرَةِ إِطْعَامُ اَلْمُسْلِمِ اَلسَّغْبَانِ ثُمَّ تَلاَ قَوْلَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ. يَتِيماً ذا مَقْرَبَةٍ أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ
هر که مسلمانی را خوراک دهد تا او را سیر گرداند هیچ کس از آفریدگان خدا و هیچ فرشته تقرب یافته و پیامبر فرستاده شده ای در نیابد که چه پاداشی در سرای واپسین از آن اوست جز پروردگار جهانیان، پس آنگاه فرمود: یکی از سبب های آمرزش، خوراک دادن به مسلمان گرسنه است، سپس سخن خدای گرامی و بزرگ را تلاوت نمود که«یا در روز گرسنگی، خوراک دادن به یتیمی خویشاوند یا مستمندی خاک نشین» بلد ، آیه 14 تا 16 .