حدیث امام صادق (ع) درباره سوره سبأ

قال الإمام الصادق عليه السلام:

الحمدين لِلْحَمْدَيْنِ جَمِيعاً حَمْدِ سَبَإٍ وَ حَمْدِ فَاطِرٍ مَنْ قَرَأَهُمَا فِي لَيْلَةٍ لَمْ يَزَلْ فِي لَيْلَتِهِ فِي حِفْظِ اَللَّهِ وَ كِلاَءَتِهِ فَمَنْ قَرَأَهُمَا فِي نَهَارِهِ لَمْ يُصِبْهُ فِي نَهَارِهِ مَكْرُوهٌ وَ أُعْطِيَ مِنْ خَيْرِ اَلدُّنْيَا وَ خَيْرِ اَلْآخِرَةِ مَا لَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِهِ وَ لَمْ يَبْلُغْ مُنَاهُ.

امام علیه السلام در باره دو سوره ای که با کلمه حمد آغاز می شود -سوره سبا و فاطر-فرمود: هر که این دو سوره را شبانگاه تلاوت کند آن شب پیوسته در نگاهبانی و مراقبت خدا باشد و چون در روز تلاوت کند آن روز هیچ ناخوشایندی به او نرسد و از نیکی دنیا و آخرت به اندازه ای به او ارزانی شود که به ذهنش خطور نکرده و آرزوی دستیابی به آن را ننموده است