قال الإمام عليّ عليه السلام:
لَقَدْ عُلِّقَ بِنِيَاطِ هَذَا اَلْإِنْسَانِ بَضْعَةٌ هِيَ أَعْجَبُ مَا فِيهِ وَ ذَلِكَ اَلْقَلْبُ لَهُ مَوَادٌّ مِنَ اَلْحِكْمَةِ وَ أَضْدَادٌ مِنْ خِلاَفِهَا فَإِنْ سَنَحَ لَهُ اَلرَّجَاءُ أَزَلَّهُ اَلطَّمَعُ وَ إِنْ هَاجَ بِهِ اَلطَّمَعُ أَهْلَكَهُ اَلْحِرْصُ وَ إِنْ مَلَكَهُ اَلْيَأْسُ قَتَلَهُ اَلْأَسَفُ وَ إِنْ عَرَضَ لَهُ اَلْغَضَبُ اِشْتَدَّ بِهِ اَلْغَيْظُ وَ إِنْ أَسْعَدَهُ اَلرِّضَا نَسِيَ اَلتَّحَفُّظَ وَ إِنْ عَالَهُ اَلْخَوْفُ شَغَلَهُ اَلْحَذَرُ وَ إِنِ اِتَّسَعَ لَهُ اَلْأَمْنُ اِسْتَلَبَتْهُ اَلْغِرَّةُ وَ إِنْ أَصَابَتْهُ مُصِيبَةٌ فَضَحَهُ اَلْجَزَعُ وَ إِنْ أَفَادَ مَالا أَطْغَاهُ اَلْغِنَى وَ إِنْ عَضَّتْهُ اَلْفَاقَةُ شَغَلَهُ اَلْبَلاَءُ وَ إِنْ جَهَدَهُ اَلْجُوعُ قَعَدَ بِهِ اَلضَّعْفُ وَ إِنْ أَفْرَطَ بِهِ اَلشِّبَعُ كَظَّتْهُ اَلْبِطْنَةُ فَكُلُّ تَقْصِيرٍ بِهِ مُضِرٌّ وَ كُلُّ إِفْرَاطٍ لَهُ مُفْسِد
به سرخرگ این انسان پاره ای آویخته شده که از آنچه در اوست عجیبتر است و آن، دل است.برای دل ماده هایی از حکمت و اضدادی مخالف آن است.اگر در آن امید برانگیخته شود، طمع آن را خوار گرداند و اگر طمع آن را برانگیزاند، حرص آن را هلاک نماید.اگر ناامیدی صاحب آن شود، اندوه آن را بکشد، اگر خشم عارض آن شود، خشمگینی شدید به آن سخت گردد، و اگر خرسندی آن را یاری کند، نگهداری آن را فراموش کند و اگر ترس آن را غافلگیر نماید، پرهیز آن را مشغول گرداند، اگر آسایش و فراخی یابد، غفلت آن را برباید، اگر به آن مصیبتی برسد، بیقراری آن را رسوا کند، و اگر بهره از ثروتی برد، توانگری آن را به سرکشی وادارد، و اگر درویشی آن را سخت گیرد، رنج و گرفتاری آن را مشغول سازد، اگر گرسنگی آن را به تعب اندازد، ناتوانی آن را بنشاند، و اگر در سیری زیاده روی کند، پرخوری آن را به تعب اندازد.پس هر کوتاهی و سستی به آن ضرر می رساند و هر زیاده روی آن را تباه می سازد.