حدیث امام زمان (عج) درباره میلاد حضرت مهدی

قال الإمام المهدي عليه السلام:

كُنْتُ بِمَدِينَةِ اَلْهِنْدِ اَلْمَعْرُوفَةِ بِقِشْمِيرَ اَلدَّاخِلَةِ وَ أَصْحَابٌ لِي يَقْعُدُونَ عَلَى كَرَاسِيَّ عَنْ يَمِينِ اَلْمَلِكِ أَرْبَعُونَ رَجُلاً كُلُّهُمْ يَقْرَأُ اَلْكُتُبَ اَلْأَرْبَعَةَ اَلتَّوْرَاةَ وَ اَلْإِنْجِيلَ وَ اَلزَّبُورَ وَ صُحُفَ إِبْرَاهِيمَ نَقْضِي بَيْنَ اَلنَّاسِ وَ نُفَقِّهُهُمْ فِي دِينِهِمْ وَ نُفْتِيهِمْ فِي حَلاَلِهِمْ وَ حَرَامِهِمْ يَفْزَعُ اَلنَّاسُ إِلَيْنَا اَلْمَلِكُ فَمَنْ دُونَهُ فَتَجَارَيْنَا ذِكْرَ رَسُولِ اَللَّهِ ص فَقُلْنَا هَذَا اَلنَّبِيُّ اَلْمَذْكُورُ فِي اَلْكُتُبِ قَدْ خَفِيَ عَلَيْنَا أَمْرُهُ وَ يَجِبُ عَلَيْنَا اَلْفَحْصُ عَنْهُ وَ طَلَبُ أَثَرِهِ وَ اِتَّفَقَ رَأْيُنَا وَ تَوَافَقْنَا عَلَى أَنْ أَخْرُجَ فَأَرْتَادَ لَهُمْ فَخَرَجْتُ وَ مَعِي مَالٌ جَلِيلٌ فَسِرْتُ اِثْنَيْ عَشَرَ شَهْراً حَتَّى قَرُبْتُ مِنْ كَابُلَ فَعَرَضَ لِي قَوْمٌ مِنَ اَلتُّرْكِ فَقَطَعُوا عَلَيَّ وَ أَخَذُوا مَالِي وَ جُرِحْتُ جِرَاحَاتٍ شَدِيدَةً وَ دُفِعْتُ إِلَى مَدِينَةِ كَابُلَ فَأَنْفَذَنِي مَلِكُهَا لَمَّا وَقَفَ عَلَى خَبَرِي إِلَى مَدِينَةِ بَلْخٍ وَ عَلَيْهَا إِذْ ذَاكَ دَاوُدُ بْنُ اَلْعَبَّاسِ بْنِ أَبِي اَلْأَسْوَدِ فَبَلَغَهُ خَبَرِي وَ أَنِّي خَرَجْتُ مُرْتَاداً مِنَ اَلْهِنْدِ وَ تَعَلَّمْتُ اَلْفَارِسِيَّةَ وَ نَاظَرْتُ اَلْفُقَهَاءَ وَ أَصْحَابَ اَلْكَلاَمِ فَأَرْسَلَ إِلَيَّ دَاوُدُ بْنُ اَلْعَبَّاسِ فَأَحْضَرَنِي مَجْلِسَهُ وَ جَمَعَ عَلَيَّ اَلْفُقَهَاءَ فَنَاظَرُونِي فَأَعْلَمْتُهُمْ أَنِّي خَرَجْتُ مِنْ بَلَدِي أَطْلُبُ هَذَا اَلنَّبِيَّ اَلَّذِي وَجَدْتُهُ فِي اَلْكُتُبِ فَقَالَ لِي مَنْ هُوَ وَ مَا اِسْمُهُ فَقُلْتُ مُحَمَّدٌ فَقَالُوا هُوَ نَبِيُّنَا اَلَّذِي تَطْلُبُ فَسَأَلْتُهُمْ عَنْ شَرَائِعِهِ فَأَعْلَمُونِي فَقُلْتُ لَهُمْ أَنَا أَعْلَمُ أَنَّ مُحَمَّداً نَبِيٌّ وَ لاَ أَعْلَمُهُ هَذَا اَلَّذِي تَصِفُونَ أَمْ لاَ فَأَعْلِمُونِي مَوْضِعَهُ لِأَقْصِدَهُ فَأُسَائِلَهُ عَنْ عَلاَمَاتٍ عِنْدِي وَ دَلاَلاَتٍ فَإِنْ كَانَ صَاحِبِيَ اَلَّذِي طَلَبْتُ آمَنْتُ بِهِ فَقَالُوا قَدْ مَضَى ص فَقُلْتُ فَمَنْ وَصِيُّهُ وَ خَلِيفَتُهُ فَقَالُوا أَبُو بَكْرٍ قُلْتُ فَسَمُّوهُ لِي فَإِنَّ هَذِهِ كُنْيَتُهُ قَالُوا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ وَ نَسَبُوهُ إِلَى قُرَيْشٍ قُلْتُ فَانْسُبُوا لِي مُحَمَّداً نَبِيَّكُمْ فَنَسَبُوهُ لِي فَقُلْتُ لَيْسَ هَذَا صَاحِبِيَ اَلَّذِي طَلَبْتُ صَاحِبِيَ اَلَّذِي أَطْلُبُهُ خَلِيفَتُهُ أَخُوهُ فِي اَلدِّينِ وَ اِبْنُ عَمِّهِ فِي اَلنَّسَبِ وَ زَوْجُ اِبْنَتِهِ وَ أَبُو وُلْدِهِ لَيْسَ لِهَذَا اَلنَّبِيِّ ذُرِّيَّةٌ عَلَى اَلْأَرْضِ غَيْرُ وُلْدِ هَذَا اَلرَّجُلِ اَلَّذِي هُوَ خَلِيفَتُهُ قَالَ فَوَثَبُوا بِي وَ قَالُوا أَيُّهَا اَلْأَمِيرُ إِنَّ هَذَا قَدْ خَرَجَ مِنَ اَلشِّرْكِ إِلَى اَلْكُفْرِ هَذَا حَلاَلُ اَلدَّمِ فَقُلْتُ لَهُمْ يَا قَوْمُ أَنَا رَجُلٌ مَعِي دِينٌ مُتَمَسِّكٌ بِهِ لاَ أُفَارِقُهُ حَتَّى أَرَى مَا هُوَ أَقْوَى مِنْهُ إِنِّي وَجَدْتُ صِفَةَ هَذَا اَلرَّجُلِ فِي اَلْكُتُبِ اَلَّتِي أَنْزَلَهَا اَللَّهُ عَلَى أَنْبِيَائِهِ وَ إِنَّمَا خَرَجْتُ مِنْ بِلاَدِ اَلْهِنْدِ وَ مِنَ اَلْعِزِّ اَلَّذِي كُنْتُ فِيهِ طَلَباً لَهُ فَلَمَّا فَحَصْتُ عَنْ أَمْرِ صَاحِبِكُمُ اَلَّذِي ذَكَرْتُمْ لَمْ يَكُنِ اَلنَّبِيَّ اَلْمَوْصُوفَ فِي اَلْكُتُبِ فَكَفُّوا عَنِّي وَ بَعَثَ اَلْعَامِلُ إِلَى رَجُلٍ يُقَالُ لَهُ اَلْحُسَيْنُ بْنُ إِشْكِيبَ فَدَعَاهُ فَقَالَ لَهُ نَاظِرْ هَذَا اَلرَّجُلَ اَلْهِنْدِيَّ فَقَالَ لَهُ اَلْحُسَيْنُ أَصْلَحَكَ اَللَّهُ عِنْدَكَ اَلْفُقَهَاءُ وَ اَلْعُلَمَاءُ وَ هُمْ أَعْلَمُ وَ أَبْصَرُ بِمُنَاظَرَتِهِ فَقَالَ لَهُ نَاظِرْهُ كَمَا أَقُولُ لَكَ وَ اُخْلُ بِهِ وَ اُلْطُفْ لَهُ فَقَالَ لِيَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ إِشْكِيبَ بَعْدَ مَا فَاوَضْتُهُ إِنَّ صَاحِبَكَ اَلَّذِي تَطْلُبُهُ هُوَ اَلنَّبِيُّ اَلَّذِي وَصَفَهُ هَؤُلاَءِ وَ لَيْسَ اَلْأَمْرُ فِي خَلِيفَتِهِ كَمَا قَالُوا هَذَا اَلنَّبِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ وَ وَصِيُّهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبِ بْنِ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ وَ هُوَ زَوْجُ فَاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ وَ أَبُو اَلْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ سِبْطَيْ مُحَمَّدٍ ص قَالَ غَانِمٌ أَبُو سَعِيدٍ فَقُلْتُ اَللَّهُ أَكْبَرُ هَذَا اَلَّذِي طَلَبْتُ فَانْصَرَفْتُ إِلَى دَاوُدَ بْنِ اَلْعَبَّاسِ فَقُلْتُ لَهُ أَيُّهَا اَلْأَمِيرُ وَجَدْتُ مَا طَلَبْتُ وَ أَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ قَالَ فَبَرَّنِي وَ وَصَلَنِي وَ قَالَ لِلْحُسَيْنِ تَفَقَّدْهُ قَالَ فَمَضَيْتُ إِلَيْهِ حَتَّى آنَسْتُ بِهِ وَ فَقَّهَنِي فِيمَا اِحْتَجْتُ إِلَيْهِ مِنَ اَلصَّلاَةِ وَ اَلصِّيَامِ وَ اَلْفَرَائِضِ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّا نَقْرَأُ فِي كُتُبِنَا أَنَّ مُحَمَّداً ص خَاتَمُ اَلنَّبِيِّينَ لاَ نَبِيَّ بَعْدَهُ وَ أَنَّ اَلْأَمْرَ مِنْ بَعْدِهِ إِلَى وَصِيِّهِ وَ وَارِثِهِ وَ خَلِيفَتِهِ مِنْ بَعْدِهِ ثُمَّ إِلَى اَلْوَصِيِّ بَعْدَ اَلْوَصِيِّ لاَ يَزَالُ أَمْرُ اَللَّهِ جَارِياً فِي أَعْقَابِهِمْ حَتَّى تَنْقَضِيَ اَلدُّنْيَا فَمَنْ وَصِيُّ وَصِيِّ مُحَمَّدٍ قَالَ اَلْحَسَنُ ثُمَّ اَلْحُسَيْنُ اِبْنَا مُحَمَّدٍ ص ثُمَّ سَاقَ اَلْأَمْرَ فِي اَلْوَصِيَّةِ حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى صَاحِبِ اَلزَّمَانِ ع ثُمَّ أَعْلَمَنِي مَا حَدَثَ فَلَمْ يَكُنْ لِي هِمَّةٌ إِلاَّ طَلَبُ اَلنَّاحِيَةِ فَوَافَى قُمَّ وَ قَعَدَ مَعَ أَصْحَابِنَا فِي سَنَةِ أَرْبَعٍ وَ سِتِّينَ وَ مِائَتَيْنِ وَ خَرَجَ مَعَهُمْ حَتَّى وَافَى بَغْدَادَ وَ مَعَهُ رَفِيقٌ لَهُ مِنْ أَهْلِ اَلسِّنْدِ كَانَ صَحِبَهُ عَلَى اَلْمَذْهَبِ قَالَ فَحَدَّثَنِي غَانِمٌ قَالَ وَ أَنْكَرْتُ مِنْ رَفِيقِي بَعْضَ أَخْلاَقِهِ فَهَجَرْتُهُ وَ خَرَجْتُ حَتَّى سِرْتُ إِلَى اَلْعَبَّاسِيَّةِ أَتَهَيَّأُ لِلصَّلاَةِ وَ أُصَلِّي وَ إِنِّي لَوَاقِفٌ مُتَفَكِّرٌ فِيمَا قَصَدْتُ لِطَلَبِهِ إِذَا أَنَا بِآتٍ قَدْ أَتَانِي فَقَالَ أَنْتَ فُلاَنٌ اِسْمُهُ بِالْهِنْدِ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ أَجِبْ مَوْلاَكَ فَمَضَيْتُ مَعَهُ فَلَمْ يَزَلْ يَتَخَلَّلُ بِيَ اَلطُّرُقَ حَتَّى أَتَى دَاراً وَ بُسْتَاناً فَإِذَا أَنَا بِهِ ع جَالِسٌ فَقَالَ مَرْحَباً يَا فُلاَنُ بِكَلاَمِ اَلْهِنْدِ كَيْفَ حَالُكَ وَ كَيْفَ خَلَّفْتَ فُلاَناً وَ فُلاَناً حَتَّى عَدَّ اَلْأَرْبَعِينَ كُلَّهُمْ فَسَأَلَنِي عَنْهُمْ وَاحِداً وَاحِداً ثُمَّ أَخْبَرَنِي بِمَا تَجَارَيْنَا كُلُّ ذَلِكَ بِكَلاَمِ اَلْهِنْدِ ثُمَّ قَالَ أَرَدْتَ أَنْ تَحُجَّ مَعَ أَهْلِ قُمَّ قُلْتُ نَعَمْ يَا سَيِّدِي فَقَالَ لاَ تَحُجَّ مَعَهُمْ وَ اِنْصَرِفْ سَنَتَكَ هَذِهِ وَ حُجَّ فِي قَابِلٍ ثُمَّ أَلْقَى إِلَيَّ صُرَّةً كَانَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِيَ اِجْعَلْهَا نَفَقَتَكَ وَ لاَ تَدْخُلْ إِلَى بَغْدَادَ إِلَى فُلاَنٍ سَمَّاهُ وَ لاَ تُطْلِعْهُ عَلَى شَيْ ءٍ وَ اِنْصَرِفْ إِلَيْنَا إِلَى اَلْبَلَدِ ثُمَّ وَافَانَا بَعْضُ اَلْفُيُوجِ فَأَعْلَمُونَا أَنَّ أَصْحَابَنَا اِنْصَرَفُوا مِنَ اَلْعَقَبَةِ وَ مَضَى نَحْوَ خُرَاسَانَ فَلَمَّا كَانَ فِي قَابِلٍ حَجَّ وَ أَرْسَلَ إِلَيْنَا بِهَدِيَّةٍ مِنْ طُرَفِ خُرَاسَانَ فَأَقَامَ بِهَا مُدَّةً ثُمَّ مَاتَ رَحِمَهُ اَللَّهُ .

ابو سعید غانم هندی گوید: من در یکی از شهرهای هندوستان که بکشمیر داخله معروفست بودم و رفقایی داشتم که کرسی نشین دست راست سلطان بودند، آنها 40 مرد بودند، همگی چهار کتاب معروف: تورات، انجیل، زبور، صحف ابراهیم را مطالعه میکردند، من و آنها میان مردم قضاوت میکردیم و مسایل دینشان را بآنها تعلیم نموده، راجع بحلال و حرامشان فتوی میدادیم و خود سلطان و مردم دیگر، در این امور بما رو می آوردند، روزی نام رسول خدا را مطرح کردیم و گفتیم: این پیغمبری که نامش در کتب است، ما از وضعش اطلاع نداریم، لازمست در این باره جستجو کنیم و دنبالش برویم، همگی رای دادند و توافق کردند که من بیرون روم و در جستجوی این امر باشم، لذا من از کشمیر بیرون آمدم و پول بسیاری همراه داشتم، 12 ماه راه رفتم تا نزدیک کابل رسیدم، مردمی ترک سر راه بر من گرفتند -و پولم را بردند و جراحات سختی بمن زدند و بشهر کابلم بردند. سلطان آنجا چون گزارش مرا دانست، بشهر بلخم فرستاد و سلطان آنجا در آن زمان، داود بن عباس بن ابی اسود بود، در باره من باو خبر دادند که: من از هندوستان بجستجوی دین بیرون آمده و زبان فارسی را آموخته ام و با فقها و متکلمین مباحثه کرده ام. داود بن عباس دنبالم فرستاد و مرا در مجلس خود احضار کرد: و دانشمندان را گرد آورد تا با من مباحثه کنند، من بآنها گفتم: من از شهر خود خارج شده، در جستجوی پیغمبری میباشم که نامش را در کتابها دیده ام. گفتند: او کیست و نامش چیست؟ گفتم: محمد است. گفتند: او پیغمبر ماست که تو در جستجویش هستی، سپس شرایع او را از آنها پرسیدم، آنها مرا آگاه ساختند. بآنها گفتم: من میدانم که محمد پیغمبر است ولی نمیدانم او همین کسی است که شما معرفیش میکنید یا نه؟ شما محل او را بمن نشان دهید تا نزدش روم و از نشانه ها و دلیلهایی که میدانم از او بپرسم، اگر همان کسی بود که او را میجویم باو ایمان آورم. گفتند: او وفات کرده است صلی الله علیه و آله. گفتم: جانشین و وصی او کیست؟ گفتند: ابو بکر است. گفتم: این که کنیه او است، نامش را بگویید، گفتند: عبد الله ابن عثمان است و او را بقریش منسوب ساختند. گفتم: نسب پیغمبر خود محمد را برایم بگویید، آنها نسب او را گفتند، گفتم: این شخص، آن که من میجویم نیست. آن که من در طلبش هستم، جانشین او، برادر دینی او و پسر عموی نسبی او و شوهر دختر او و پدر فرزندان(نواده گان)اوست، و آن پیغمبر را در روی زمین، نسلی جز فرزندان مردیکه خلیفه اوست نمیباشد -ناگاه همه بر من تاختند و گفتند: ای امیر این مرد از شرک بیرون آمده و بسوی کفر رفته و خون او حلال است. من بآنها گفتم: ای مردم من برای خود دینی دارم که بآن گرویده ام و تا محکمتر از آن را نیابم از آن دست برندارم، من اوصاف این مرد را در کتابهایی که خدا بر پیغمبرانش نازل کرده دیده ام و از کشور هندوستان و عزتی که در آنجا داشتم بیرون آمده در جستجوی او برآمدم، و چون از پیغمبری که شما برایم ذکر نمودید تجسس کردم، دیدم او آن پیغمبری که در کتابها معرفی کرده اند نیست، از من دست بردارید. حاکم آنجا نزد مردی فرستاد که نامش حسین بن اشکیب بود و او را حاضر کرد، آنگاه باو گفت با این مرد هندی مباحثه کن. حسین گفت: خدا اصلاحت کند. در این مجلس فقها و دانشمندانی هستند که برای مباحثه با او، از من داناتر و بیناترند، گفت: هر چه من میگویم بپذیر، با او در خلوت مباحثه کن و باو مهربانی نما. پس از آنکه با حسین بن اشکیب گفتگو کردم، گفت: کسی را که تو در جستجویش هستی همان پیغمبریست که اینها معرفی کردند، ولی موضوع جانشینش چنان که اینها گفتند نیست. این پیغمبر نامش محمد ابن عبد الله بن عبد المطلب است و وصی و جانشین او علی بن ابی طالب بن عبد المطلب، شوهر فاطمه دختر محمد و پدر حسن و حسین نواده گان محمد میباشد. غانم ابو سعید گوید: من گفتم: الله اکبر اینست کسی که من در جستجویش هستم، سپس بسوی داود بن عباس بازگشتم -و گفتم: ای امیر: آنچه را میجستم پیدا کردم. و من گواهی دهم که معبودی جز خدا نیست و محمد رسول اوست، او با من خوشرفتاری و احسان کرد و بحسین گفت: از او دلجویی کن. من بسوی او رفتم و با او انس گرفتم، او هم نماز و روزه و فرایضی را که مورد نیازم بود، بمن تعلیم نمود باو گفتم، ما در کتابهای خود میخوانیم که محمد صلی الله علیه و آله آخرین پیغمبران بوده و پس از او پیغمبری نیاید و امر رهبری بعد از او با وصی و وارث و جانشین بعد از اوست، سپس با وصی پس از وصی دیگر و فرمان خدا همواره در نسل ایشان جاریست تا دنیا تمام شود. پس وصی وصی محمد کیست؟ گفت: حسن و بعد از او حسین فرزندان محمد صلی الله علیه و آله اند، آنگاه امر وصیت را کشید تا بصاحب الزمان علیه السلام رسید، سپس از آنچه پیش آمده(غیبت امام و ستمهای بنی عباس)مرا آگاه ساخت. از آن زمان من مقصودی جز جستجوی ناحیه صاحب الزمان را نداشتم. عامری گوید: سپس او بقم آمد و در سال 264 همراه اصحاب ما(شیعیان)شد و با آنها بیرون رفت تا ببغداد رسید و رفیقی از اهل سند همراه او بود که با او هم کیش بود. عامری گوید: سپس او بقم آمد و در سال 264 همراه اصحاب ما(شیعیان)شد و با آنها بیرون رفت تا ببغداد رسید و رفیقی از اهل سند همراه او بود که با او هم کیش بود. عامری گوید: غانم بمن گفت: من از اخلاق رفیقم خوشم نیامد و از او جدا شدم. و رفتم تا بعباسیه (قریه یی بوده در نهر الملک)رسیدم. مهیای نماز شدم و نماز گزاردم و در باره آنچه در جستجویش برخاسته بودم، میاندیشیدم که ناگاه شخصی نزد من آمد و گفت: تو فلانی هستی؟ -و اسم هندی مرا گفت-گفتم: آری، گفت: آقایت ترا میخواند، اجابت کن. همراهش رهسپار شدم و او همواره مرا از این کوچه بآن کوچه میبرد تا بخانه و باغی رسید، حضرت را در آنجا دیدم نشسته است -بلغت هندی فرمود: خوش آمدی، ای فلان حالت چطور است؟ و فلانی و فلانی که از آنها جدا شدی چگونه بودند؟ تا چهل نفر شمرد و از یکان یکان آنها احوالپرسی کرد، سپس آنچه در میان ما گذشته بود، بمن خبر داد و همه اینها بلغت هندی بود، آنگاه فرمود: میخواستی با اهل قم حج گزاری؟ عرضکردم: آری، آقای من فرمود: امسال با آنها حج مگذار و مراجعت کن، و سال آینده حج گزار سپس کیسه پولی که در مقابلش بود، پیش من انداخت و فرمود: این را خرج کن، و در بغداد نزد فلانی- نامش را برد-مرو، و باو هیچ مگو. عامری گوید: سپس در قم نزد ما آمد و پس از فتح و پیروزی(رسیدن بمقصود و دیدار امام علیه السلام)بما خبر داد که رفقای ما از عقبه برگشتند، و غانم بطرف خراسان رفت، چون سال آینده شد، بحج رفت و از خراسان هدیه یی برای ما فرستاد و مدتی در آنجا بود و سپس وفات یافت-خدایش بیامرزد-