حدیث امام علی (ع) درباره آثار دشنام دادن

قال الإمام عليّ عليه السلام:

سَفَهُكَ عَلَى مَنْ فِي دَرَجَتِكَ نِقَارٌ كَنِقَارِ اَلدِّيكَيْنِ وَ هِرَاشٌ كَهِرَاشِ اَلْكَلْبَيْنِ وَ لَنْ يَفْتَرِقَا إِلاَّ مَجْرُوحَيْنِ أَوْ مَفْضُوحَيْنِ وَ لَيْسَ ذَلِكَ فِعْلَ اَلْحُكَمَاءِ وَ لاَ سُنَّةَ اَلْعُقَلاَءِ وَ لَعَلَّهُ أَنْ يَحْلُمَ عَنْكَ فَيَكُونَ أَوْزَنَ مِنْكَ وَ أَكْرَمَ وَ أَنْتَ أَنْقَصُ مِنْهُ وَ أَلْأَم

دشنام دادن تو به کسی که با تو همسنگ است، همانند منقار زدن دو خروس و جنگ کردن دو سگ با هم است که از هم جدا نمی شوند، مگر این که هر دو زخم برداشته و یا رسوا شده باشند.و این کار دانایان و روش خردمندان نیست و ممکن است طرف تو بردباری کند، پس از تو سنگین تر و گرامیتر شود و تو از او سبکتر و پست تر شوی.