حدیث امام علی (ع) درباره فضایل امام علی ع

قال الإمام عليّ عليه السلام:

لَقَدْ رَقَعْتُ مِدْرَعَتِي هَذِهِ حَتَّى اِسْتَحْيَيْتُ مِنْ رَاقِعِهَا فَقَالَ لِي قَائِلٌ أَ لاَ تَنْبِذُهَا فَقُلْتُ لَهُ اُعْزُبْ اُغْرُبْ عَنِّي عَلَى اَلصَّبَاحِ فَعِنْدَ اَلصَّبَاحِ يَحْمَدُ اَلْقَوْمُ اَلسُّرَى

هر آینه این جامۀ پشمینه خود را، آن قدر پینه زدم که از پینه زنندۀ آن شرم کردم.فردی به من گفت:آیا این جامه را دور نمی اندازی؟گفتم:از من دور شو، هنگام صبح راهنمای شب را ستایش می کند. این جمله مثلی است، یعنی من این رنج را برای آسایش در سرای دیگر متحمّل می شوم .