حدیث
شماره ۱۹۷۲۱
پیامبر اکرم (ص)
قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
عن عمر و أنس و جابر بن عبدالله و غیر هم: قال رسول الله صلی الله علیه وآله: عَلِی مِنّی بِمَنْزِلةِ هارُونَ مِن موسی إلّا أنَّهُ لا نَبِی (بَعْدی).
از عمر و انس و جابر بن عبدالله و غیر آنان روایت است که پیامبر صلی الله علیه وآله فرمود: نسبت علی به من همان نسبتی است که هارون به موسی داشت منهای نبوت.
- الفردوس، 62: 3/ 4173؛ المعجم الکبیر طبرانی، ج 2، ح 2035؛ الجامع الصغیر سیوطی، ح 5597. ابن عبدالبر در استیعاب (چاپ شده در حاشیة الاصابه) در ترجمه امام علی بن ابی طالب علیه السلام، ج 3، ص 35 می نویسد: این کلام رسول خدا صلی الله علیه وآله که به علی فرمود: تو نسبت به من همچون موسی علیه السلام هستی به هارون (پیامبر) جمعی از یاران رسول اکرم صلی الله علیه وآله روایت کرده اند و این از حیث سند از جمله بهترین آثار ثبت شده و صحیح ترین آنها ست. خوارزمی در کتاب مقتل الحسین علیه السلام، ج 1، ص 48 گفته است: این حدیث را جماعتی از صحابیان روایت کرده اند که عبارتند از: علی، عمر، عامر بن سعد، سعد بن ابی وقاص، امّ سلمه، ابو سعید، ابن عباس، جابر، ابوهریرة، جابر بن سمره، جشی بن جناده، انس، مالک بن جویرث، ابوایوب، یزید بن أبی أوفی، ابو رافع، زید بن أرقم، براء، عبدالله بن ابی أوفی، معاویة بن ابی سفیان، ابن عمر، بریدة بن حصیب، خالد بن عرفطه، حذیفة بن اسید، ابوالطفیل، اسماء بنت عمیس، فاطمه دخت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و فاطمه دخت حمزة بن عبدالمطلب. گنجی شافعی درکفایة الطالب (باب 70، ص 283) می نویسد: حاکم نیشابوری گفته است: این حدیث در حد تواتر است. حاکم حسکانی در شواهد التنزیل، ج 1، ص 152 می نویسد: این همان حدیث منزلت است که شیخ ما ابو حازم درباره آن می گوید: آن را با پنج هزار سند تخریج نموده ام. سیوطی در الدر المنثور، 3/ 266؛ ابن عساکر درتاریخ دمشق (ترجمة الامام علی علیه السلام)، 307: 1/ 336 و ابن حجر در الاصابه (2/ 905) از سعد بن أبی وقاص نقل کرده اند: علی بن ابی طالب همراه رسول خدا صلی الله علیه وآله از مدینه بیرون رفت وقتی به حجة الوداع رسید و پیامبر عازم تبوک بود گریست و به پیامبر چنین گفت: «مرا میان زنان و اطفال نهاده و خود به تبوک می روید.» رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: «آیا راضی نیستی موقعیتت نسبت به من همچون موقعیت هارون به موسی باشد جز در نبوت؟!» نیز رجوع شود به کنز العمال، 13/ 171/ 36517؛ مجمع الزوائد، 9/ 110.