قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
عن سلمان: قال رسول الله صلی الله علیه وآله: کنتُ أنَا وَ عَلی نُوراً بَینَ یدَی اللهِ عَزَّوَجَلَّ مُعَلَّقاً، یسَبِّحُ اللهَ ذلِک النُّورُ وَ یقَدِّسُهُ قَبْلَ أنْ یخْلُقَ اللهُ آدَمَ بِأرْبَعَةِ (عَشْرِ) ألْفِ عامٍ، فَلَمّا خَلَقَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ آدَمَ رَکبَ ذلِک النُّور فی صُلْبِهِ فَلَمْ نَزَلَ فی شَی ءٍ واحِدٍ حَتَّی افْتَرَقْنا فی صُلْبِ عَبْدِ المُطَلِّبِ فَجُزْءٌ أنَا وَ جُزْءٌ عَلِی.
از سلمان فارسی روایت شده که رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: من و علی در پیشگاه الهی به صورت نوری معلق بودیم؛ آن نور، تسبیح و تقدیس خدا را می کرد. [تسبیح یعنی تنزیه و گفتن سبحان الله. تقدیس یعنی خدا را بدون هر عیب و نقص دانستن] چهار (ده) هزار سال پیش از آن که آدم را بیافریند. چون حضرت آدم را خلق کرد آن نور را در صلب او قرار داد، ما پیوسته با هم دریک چیز بودیم تا آن که در پشت عبدالمطلب از یکدیگر جدا شدیم یک جزء آن من و جزء دیگر آن علی شد. [من در نبوت بروز کردم و علی در خلافت]
- الفردوس، 283: 3/ 4851. نیز نک: مناقب سیدنا علی، 21؛ ینابیع المودة، 118؛ المناقب خوارزمی، 145/ 170؛ تاریخ دمشق (ترجمة الامام علی علیه السلام)، 151: 1/ 186؛ کفایةالطالب، 315، ب 87؛ المناقب، ابن مغازلی، 78/ 132 130.