قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
اِنَّ الْمُوْمِنَ بَینَ مَخافَتَینِ یوْمٌ قَد مَضی لایدْری مَا اللهُ قاضٍ فیهٍ وَ یوْمٌ قَدْ بَقِی لایدْری مَا اللهُ صانِعٌ بِهِ، فَلْیأْخُذِ اَلْعَبْدُ لِنَفْسِهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ مِنْ دُنْیاهْ لآخِرَتِهِ وَ مِنْ شَبابِهِ لِهِرَمِهِ وَ مِنْ صِحَّتِهِ لِسُقْمِهِ وَ مِنْ حَیاتِهِ لِوَفاتِهِ
همانا مؤمن همواره میان دو خوف و بیم و ترس قرار دارد یکی خوف از روزی که با اعمالی گذرانده است و نمی داند خداوند چه حکمی و قضاوتی درباره آن روز او خواهد کرد. دیگری خوف از روزی که از عمر او باقی مانده است و نمیداند که در این روزهای آینده و باقی مانده خداوند با او چه خواهد کرد. پس بنده باید از تمام نیروها و توان خویش به نفع خودش استفاده کند و از دنیای خویش برای آخرتش بهره ببرد و از جوانی برای پیری خود استفاده کند و از صحّت و سلامتی خود قبل از این که بیمار شود استفاده کند و از زندگی خود برای وفات و مرگ و آخرت استفاده کند.
- بحارالانوار، جلد 74، صفحه 179