حدیث امام علی (ع) درباره امامت امام حسن مجتبی

قال الإمام عليّ عليه السلام:

لَمَّا ضَرَبَ اِبْنُ مُلْجَمٍ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع قَالَ لِلْحَسَنِ يَا بُنَيَّ إِذَا أَنَا مِتُّ فَاقْتُلِ اِبْنَ مُلْجَمٍ وَ اِحْفِرْ لَهُ فِي اَلْكُنَاسَةِ وَ وَصَفَ اَلْعَقِيلِيُّ اَلْمَوْضِعَ عَلَى بَابِ طَاقِ اَلْمَحَامِلِ مَوْضِعُ اَلشُّوَّاءِ وَ اَلرُّؤَّاسِ ثُمَّ اِرْمِ بِهِ فِيهِ فَإِنَّهُ وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ جَهَنَّمَ .

عقیلی از اشخاصی نقل کند، تا آنکه گوید: چون ابن ملجم بامیر المومنین علیه السلام ضربت زد، آن حضرت بامام حسن فرمود: پسر جانم چون من مردم، ابن ملجم را بکش و برای او در کناسه گودال گوری بکن و او را در آنجا انداز که آنجا یکی از وادیهای دوزخست-عقیلی گوید کناسه موضعی است در باب طاق محامل در محل کبابی ها و کله پزها-.