قال الإمام عليّ عليه السلام:
أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى لاَ يُعَذِّبُ اَلْعَامَّةَ بِذَنْبِ اَلْخَاصَّةِ إِذَا عَمِلَتِ اَلْخَاصَّةُ بِالْمُنْكَرِ سِرّاً مِنْ غَيْرِ أَنْ تَعْلَمَ اَلْعَامَّةُ فَإِذَا عَمِلَتِ اَلْخَاصَّةُ بِالْمُنْكَرِ جِهَاراً فَلَمْ يُعَيِّرْ ذَلِكَ اَلْعَامَّةُ اِسْتَوْجَبَ اَلْفَرِيقَانِ اَلْعُقُوبَةَ مِنَ اَللَّهِ تَعَالَى وَ قَالَ لاَ يَحْضُرَنَّ أَحَدُكُمْ رَجُلاً يَضْرِبُهُ سُلْطَانٌ جَائِرٌ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً وَ لاَ مَقْبُولاً وَ لاَ مَظْلُوماً إِذَا لَمْ يَنْصُرْهُ لِأَنَّ نُصْرَةَ اَلْمُؤْمِنِ فَرِيضَةٌ وَاجِبَةٌ فَإِذَا هُوَ حَضَرَهُ وَ اَلْعَافِيَةُ أَوْسَعُ مَا لَمْ يَلْزَمْكَ اَلْحُجَّةُ اَلْحَاضِرَةُ قَالَ وَ لَمَّا وَقَعَ اَلتَّقْصِيرُ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ جَعَلَ اَلرَّجُلُ مِنْهُمْ يَرَى أَخَاهُ عَلَى اَلذَّنْبِ فَيَنْهَاهُ فَلاَ يَنْتَهِي فَلاَ يَمْنَعُهُ مِنْ ذَلِكَ أَنْ يَكُونَ أَكِيلَهُ وَ جَلِيسَهُ وَ شَرِيبَهُ حَتَّى ضَرَبَ اَللَّهُ تَعَالَى قُلُوبَ بَعْضِهِمْ بِبَعْضٍ وَ نَزَلَ فِيهِمُ اَلْقُرْآنُ حَيْثُ يَقُولُ عَزَّ وَ جَلَّ لُعِنَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى اِبْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ. كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ ِلَى آخِرِ اَلْآيَةِ.
امیر مومنان علی علیه السلام فرمود: ای مردم همانا اگر چند تن در نهان و بی آنکه همگان آگاهی یابند بر گناهی دست آلایند خدای فرازمند توده مردم را به خاطر گناه آن چند تن عذاب نکند ولی اگر آشکارا بر گناهی دست یازند و مردم آنان را سرزنش نکنند دو گروه سزاوار کیفر خدای فرازمند گردند. و نیز فرمود: آن هنگام که سلطه گری ستمکار، مردی را از روی ستم و دشمنی بزند و یا بکشد و یا ستمدیده ای را بیازارد اگر نمی خواهید او را یاری رسانید در آنجا حاضر نباشید؛ زیرا به راستی، یاری مومن بر مومن اگر در آنجا حاضر باشد واجب است و عافیت بر شما آسانتر است البته تا آنگاه که تکلیفی بر شما لازم نشده باشد. و نیز فرمود: آن هنگام که در میان بنی اسراییل غفلت و سهل انگاری پدید آمد مرد، برادر ایمانی اش را از گناه باز می داشت و او دست از گناه نمی کشید ولی این کار باعث نمی شد که آن اندرز دهنده هم خوراک و همنشین و هم نوش آن گناهکار نگردد تا اینکه خدای فرازمند در دل های آنان نسبت به یک دیگر دشمنی افکند و این آیات را در باره آنان فرو فرستاد که: «کسانی از بنی اسراییل که کافر شدند بر زبان داود و عیسی بن مریم لعنت شدند، این از آن رو بود که نافرمانی می کردند و از اندازه در می گذشتند یک دیگر را از کار ناروا و زشتی که می کردند باز نمی داشتند و چه کار زشتی انجام می دادند » مایده ، آیه 78 و 79