قال الإمام حسين عليه السلام:
دَخَلْتُ عَلَى اَلْحُسَيْنِ ع أَنَا وَ اِبْنُ عَمٍّ لِي وَ هُوَ فِي قَصْرِ بَنِي مُقَاتِلٍ فَسَلَّمْنَا عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُ اِبْنُ عَمِّي يَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ هَذَا اَلَّذِي أَرَى خِضَابٌ أَوْ شَعْرُكَ فَقَالَ خِضَابٌ وَ اَلشَّيْبُ إِلَيْنَا بَنِي هَاشِمٍ يُعَجِّلُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ جِئْتُمَا لِنُصْرَتِي فَقُلْتُ إِنِّي رَجُلٌ كَبِيرُ اَلسِّنِّ كَثِيرُ اَلدَّيْنِ كَثِيرُ اَلْعِيَالِ وَ فِي يَدِي بَضَائِعُ لِلنَّاسِ وَ لاَ أَدْرِي مَا يَكُونُ وَ أَكْرَهُ أَنْ أُضَيِّعَ أَمَانَتِي وَ قَالَ لَهُ اِبْنُ عَمِّي مِثْلَ ذَلِكَ قَالَ لَنَا فَانْطَلِقَا فَلاَ تَسْمَعَا لِي وَاعِيَةً وَ لاَ تَرَيَا لِي سَوَاداً فَإِنَّهُ مَنْ سَمِعَ وَاعِيَتَنَا أَوْ رَأَى سَوَادَنَا فَلَمْ يُجِبْنَا وَ لَمْ يُعِنَّا كَانَ حَقّاً عَلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُكِبَّهُ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي اَلنَّارِ .
عمرو بن قیس مشرقی گوید: همراه پسر عمویم نزد امام حسین علیه السلام در قصر بنی مقاتل رفتیم و پس از عرض سلام، پسر عمویم به آن حضرت علیه السلام عرض کرد: ای ابا عبد الله این سیاهی که بر موی شما می بینم اثر خضاب است یا خود موی شماست که سیاه مانده است ؟ فرمود: اثر خضاب است و پیری زود به بنی هاشم می رسد، سپس به ما رو نمود و فرمود: برای یاری من آمده اید؟ عرض کردم: من مردی کهن سال و بسیار بدهکار و عیالوار هستم و امانت های مردم در دست من است و نمی دانم که چه پیش خواهد آمد و دوست ندارم که امانت های مردم را تباه و ضایع سازم و پسر عمویم نیز سخنانی مانند سخنان مرا گفت. امام علیه السلام فرمود: از اینجا بروید تا فریاد دادخواهی ما را نشنوید و ما را نبینید؛ زیرا بی گمان هر که فریاد دادخواهی ما را بشنود و ما را ببیند و به یاری ما نشتابد و به فریادرسی ما نیاید این حق بر خدا باشد که او را با صورت به دوزخ افکند.