حدیث امام سجاد (ع) درباره سیری انسان و گرسنگی مؤمن

قال الإمام زين العابدين عليه السلام:

مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَ بِحَضْرَتِهِ مُؤْمِنٌ جَائِعٌ طَاوٍ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَلاَئِكَتِي أُشْهِدُكُمْ عَلَى هَذَا اَلْعَبْدِ أَنَّنِي أَمَرْتُهُ فَعَصَانِي وَ أَطَاعَ غَيْرِي وَ وَكَلْتُهُ إِلَى عَمَلِهِ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لاَ غَفَرْتُ لَهُ أَبَداً.

هر که با شکمی سیر بخوابد و در نزدیکی او مومنی گرسنه و شکم تهی باشد خدای گرامی و بزرگ فرماید: ای فرشتگانم من شما را بر این بنده گواه می گیرم که همانا او را فرمان دادم و فرمانم را نپذیرفت و از دیگری فرمان برد، او را به کردارش وامی گذارم و به بزرگی و شکوهم سوگند که هرگز او را نبخشایم.