قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : بَعَثَ اَللَّهُ نَبِيّا إِلَى قَوْمٍ وَ أَمَرَهُ أَنْ يُقَاتِلَهُمْ فَشَكَا إِلَى اَللَّهِ اَلضَّعْفَ فَقَالَ اِخْتَرِ اَلْقِتَالَ أَوِ اَلنَّارَ قَالَ يَا رَبِّ لاَ طَاقَةَ لِي بِالنَّارِ فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَيْهِ أَنَّ اَلنَّصْرَ يَأْتِيكَ فِي سَنَتِكَ هَذِهِ فَقَالَ ذَلِكَ اَلنَّبِيُّ لِأَصْحَابِهِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ أَمَرَنِي بِقِتَالِ بَنِي فُلاَنٍ فَقُلْتُ لاَ طَاقَةَ لَنَا بِقِتَالِهِمْ فَقَالَ اِخْتَرِ اَلْقِتَالَ أَوِ اَلنَّارَ قَالُوا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِالنَّارِ فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ قَدْ أَوْحَى أَنَّ اَلنَّصْرَ يَأْتِينِي فِي سَنَتِي هَذِهِ قَالُوا تَفْعَلُ وَ نَفْعَلُ وَ تَكُونُ وَ نَكُونُ قَالَ وَ بَعَثَ اَللَّهُ نَبِيّا آخَرَ إِلَى قَوْمٍ وَ أَمَرَهُ أَنْ يُقَاتِلَهُمْ فَشَكَا إِلَى اَللَّهِ اَلضَّعْفَ فَأَوْحَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّ اَلنَّصْرَ يَأْتِيكَ بَعْدَ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَة فَقَالَ لِأَصْحَابِهِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِي بِقِتَالِ بَنِي فُلاَنٍ فَشَكَوْتُ إِلَيْهِ اَلضَّعْفَ فَقَالُوا لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ اَللَّهَ قَدْ أَوْحَى إِلَيَّ أَنَّ اَلنَّصْرَ يَأْتِينِي بَعْدَ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَة فَقَالُوا مَا شَاءَ اَللَّهُ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ قَالَ فَأَتَاهُمُ اَللَّهُ بِالنَّصْرِ فِي سَنَتِهِمْ تِلْكَ لِتَفْوِيضِهِمْ إِلَى اَللَّهِ وَ قَوْلِهِمْ مَا شَاءَ اَللَّهُ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند متعال پیغمبری را به سوی قومی مبعوث نمود و او را امر کرد که باید با آنان بجنگید، پس آن پیغمبر نزد خدا از ضعف شکایت کرد، خداوند فرمود: یا جنگیدن یا در آتش جهنم رفتن را انتخاب کن، گفت:پروردگارا من طاقت آتش ندارم، پس خداوند به او وحی کرد که:پیروزی تو در همین سال به تو می رسد، آن پیغمبر به اصحابش گفت:خداوند عزّ و جل مرا امر به جنگیدن با بنی فلان کرده و من گفتم ما طاقت جنگیدن با آنها را نداریم، لذا فرمود:انتخاب کن جنگیدن را یا آتش جهنم را، گفتند:ما طاقت جنگ با آنها را نداریم، لذا فرمود:انتخاب کن جنگیدن را یا آتش جهنم را، گفتند:ما طاقت جنگ با آنها را نداریم، پس به آنها گفت:انتخاب کنید یا جنگ یا آتش را، گفتند:ما طاقت آتش نداریم، به آنها گفت:خداوند وحی کرده که نصرت و پیروزی من در همین سال است، گفتند:هر کاری تو بکنی ما همراهیت کنیم، امام علیه السّلام فرمود:و مبعوث کرد خداوند پیغمبر دیگری را بسوی قومی و به او امر کرد که باید با آنها بجنگد، او نزد خدا از ضعف شکایت کرد، خداوند عزّ و جل به او وحی کرد که:پیروزی پس از پانزده سال نصیب تو می شود، او به اصحابش گفت:خدای عزّ و جل مرا امر کرده به جنگیدن با بنی فلان، و من به او شکایت از ضعف نمودم، گفتند: لا حول و لا قوّة الاّ باللّٰه. ، آن پیغمبر گفت:خداوند وحی کرد به من که پیروزی بعد از پانزده سال برایم حاصل می شود، گفتند: ما شاء اللّٰه، لا حول و لا قوّة الاّ باللّٰه. ، گفت:خداوند متعال در همان سال پیروزی را نصیبشان گرداند بعلت اینکه کارهایشان را واگذار به خدا کردند، و گفتند:هر چه خدا بخواهد، و نیست حول و قوّه ای مگر حول و قوّه الهی.