قال الإمام الصادق عليه السلام:
مَنْ أَدْخَلَ عَلَى مُؤْمِنٍ سُرُوراً خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ [مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ] خَلْقاً، فَيَلْقَاهُ عِنْدَ مَوْتِهِ، فَيَقُولُ لَهُ: أَبْشِرْ يَا وَلِيَّ اللَّهِ! بِكَرَامَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَانٍ مِنْهُ، ثُمَّ لَا يَزَالُ مَعَهُ حَتَّى يَدْخُلَ قَبْرَهُ، فَيَقُولُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ، [فَإِذَا بُعِثَ تَلَقَّاهُ فَيَقُولُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ]، فَلَا يَزَالُ مَعَهُ فِي كُلِّ هَوْلٍ يُبَشِّرُهُ وَ يَقُولُ لَهُ [مِثْلَ ذَلِكَ]، وَ يَقُولُ لَهُ: مَنْ أَنْتَ يَرْحَمُكَ اللَّهُ؟! فَيَقُولُ: أَنَا السُّرُورُ الَّذِي أَدْخَلْتَ عَلَى فُلَان
کسی که برای مؤمنی وسیله شادی و خوشحالی فراهم نماید، خداوند عزّ و جلّ در پرتو آن، وجودی میآفریند که هنگام مرگ به دیدار او آید و گوید: ای دوست خدا! تو را به رضوان و کرامتهای الهی بشارت باد. و مرتّب همراه او هست تا وارد قبر شود؛ و همین سخن را بازگو میکند؛ و چون محشور گردد نیز او را ملاقات نموده و در هر مرحلهای از مواقف، همان سخن را تکرار نماید. پس بنده خدا گوید: رحمت خدا بر تو باد، تو کیستی؟ جواب گوید: من همان سُرور و شادیی هستم که برای فلانی مهیّا ساختی.