قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
إِذَا صَلَّیتَ الصَّلَاةَ لِوَقْتِهَا صَعِدَتْ وَ لَهَا نُورٌ شَعْشَعَانِی تُفَتَّحُ لَهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ حَتَّی تَنْتَهِی إِلَی الْعَرْشِ فَتَشْفَعَ لِصَاحِبِهَا وَ تَقُولَ حَفِظَک اللَّهُ کمَا حَفِظْتَنِی وَ إِذَا صَلَّیتَ فِی غَیرِ وَقْتِهَا صَعِدَتْ مُظْلِمَةً تُغْلَقُ دُونَهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ ثُمَّ تُلَفُّ کمَا یلَفُّ الثَّوْبُ الْخَلَقُ وَ یضْرَبُ بِهَا وَجْهَ صَاحِبِهَا فَتَقُولُ ضَیعَک اللَّهُ کمَا ضَیعْتَنِی.
هر گاه که نماز در وقتش خوانده شود بطرف آسمان بالا رود در حالتی که نوری می درخشد برای نمازگزار، درهای آسمان باز شود تا اینکه به عرش برسد سپس برای نمازگزار شفاعت می کند و می گوید چنان که مرا نگهداری کردی خدا ترا نگهداری کند ولی هر گاه در خارج از وقت مختصش نماز را بخواند به آسمان بالا رود در حالت ظلمت و تاریکی و درهای آسمان به رویش بسته شود بعد پیچیده می شود مانند لباس کهنه و نماز بصورت صاحبش زده می شود سپس می گوید ضایع کردی مرا خدا ترا ضایع کند.